Mam magistra i od sześciu lat pracuję na magazynie, i rodzina myśli, że pracuję w biurze.
Skończyłem administrację w 2016. Rok szukałem pracy w swoim zawodzie — dostałem dwie oferty, obie za trzy tysiące na rękę w Warszawie, co nie wystarczało na pokój i jedzenie. Poszedłem na magazyn, bo płacili więcej. Tak, więcej.
Myślałem: na rok. Jest szósty rok. Mam teraz stawkę, której nie dostanę w biurze na start, mam staż, mam premie, i mam ciało trzydziestolatka, które boli wieczorem.
W domu mówię, że „pracuję w logistyce”. To nie jest nawet kłamstwo — to jest dobrze skonstruowane zdanie, którego nikt nie dopytuje. Mój ojciec powtarza ludziom, że syn skończył studia i pracuje w firmie międzynarodowej, i to też jest technicznie prawda.
Dlaczego kłamię: bo rodzice sprzedali działkę po dziadkach, żeby opłacić mi akademik i czesne za zaoczne mojej siostry. Sprzedali ziemię. I nie potrafię stanąć przy tym stole i powiedzieć, że tamta ziemia poszła na dyplom, który leży w szufladzie.
Najgorsze jest święto. W Wielkanoc ciotka zapytała, czy mam „swój gabinet”. Powiedziałem, że dzielony. Dzielony.
I jest coś, co mnie przeraża bardziej niż wstyd: ja chyba już nie chcę tej pracy w biurze. Chyba chcę tylko móc powiedzieć prawdę o tej, którą mam.
Czy ktoś tu powiedział rodzinie coś takiego po latach? Jak to przyjęli — i czy było łatwiej potem.
Komentarze