Wróciłem do Polski po dziewięciu latach w Anglii i chcę napisać tę wersję, której się nie pisze.
Wyjechałem w 2013 do Leeds. Pracowałem w gastronomii, potem w firmie budowlanej, potem miałem własną ekipę i trzech ludzi. Zarabiałem cztery razy tyle, co bym zarabiał tutaj.
Wróciłem w 2022 i wszyscy pytali, czy coś się stało. Nic się nie stało. To jest cała odpowiedź i nikt jej nie przyjmuje.
Prawdziwy powód: mój syn miał sześć lat i mówił po polsku z akcentem, i raz, przy kolacji, nie zrozumiał dowcipu mojego ojca na Skypie. Mój ojciec powtórzył dowcip trzy razy. To był ten wieczór.
Co straciłem, żeby było uczciwie: zarabiam teraz mniej niż połowę. Sprzedałem samochód, którego tam nie potrzebowałem, a tutaj potrzebuję. Dwóch ludzi z mojej dawnej ekipy nadal pisze do mnie w listopadzie z ofertami i raz, w lutym, siedziałem nad tą wiadomością czterdzieści minut.
I są tygodnie, kiedy myślę, że zrobiłem głupotę finansową, której nie da się odrobić przed emeryturą.
Co dostałem: mój syn ma dziadka. Nie dziadka ze Skypea — dziadka, który go odbiera ze szkoły w czwartki. Mój ojciec ma siedemdziesiąt cztery lata i w tym roku był dwa razy w szpitalu, a ja byłem tam w czterdzieści minut.
Nie mam morału. Piszę to, bo przez dwa lata przed powrotem szukałem relacji ludzi, którzy wrócili, i znajdowałem albo historie porażki, albo reklamy. Jesteśmy, myślę, dość licznie gdzieś pośrodku.
Komentarze