Pracuję w Niemczech dwa tygodnie na dwa od dziewięciu lat i mój syn mówi do mnie jak do gościa.
Budowa, okolice Hanoweru. Wyjeżdżam w poniedziałek rano busem z parkingu przy stacji, wracam w piątek po dwóch tygodniach, i mam dwa tygodnie w domu.
Zarabiam przy dobrym miesiącu trzy razy tyle, co zarabiałem w Polsce przy tej samej robocie. To nie jest przesada, to jest wyliczenie. Dzięki temu mamy mieszkanie bez kredytu, córka ma aparat na zęby, a moja żona nie musiała wracać do pracy po drugim dziecku.
Zrobiłem wszystko dobrze. Taką mam wersję i mówię ją od dziewięciu lat.
A teraz to, czego nie mówię.
Syn ma dwanaście lat. Kiedy wracam, jest miły. Właśnie to jest w tym najgorsze — jest miły, uprzejmy, pyta jak było, i po dwudziestu minutach idzie do siebie. Przez pierwsze trzy dni w domu jestem kimś, kogo trzeba obsłużyć.
Żona ma swój system. Wszystko działa bez mnie, bo musiało się nauczyć działać bez mnie. Kiedy wchodzę w ten system, psuję go. W zeszłym roku powiedziałem córce, żeby odrobiła lekcje, a ona odpowiedziała, że "mama pozwala najpierw zjeść", i żona na mnie spojrzała, i miała rację.
Mam czterdzieści jeden lat i policzyłem to raz, w busie, w listopadzie: przez dziewięć lat byłem w domu około połowy czasu, czyli przegapiłem cztery i pół roku życia moich dzieci.
Nie mogę przestać. Nie ma tu dla mnie pracy za te pieniądze, a my się już ustawiliśmy na te pieniądze.
Jest tu ktoś, kto pracuje w rotacji? Jak wracaliście do własnego domu? Bo ja nie umiem — wchodzę i czekam, aż mnie przyjmą.
Komentarze