Jeżdżę w trasy po Europie od czternastu lat i wiem, że mój syn nauczył się chodzić, bo żona przysłała mi film.
Miałem wtedy ładunek pod Lyonem. Oglądałem ten film na parkingu, w kabinie, i oglądałem go cztery razy, i potem napisałem "super".
Czternaście lat. Wyjeżdżam na trzy, czasem cztery tygodnie. Mam czterdzieści dwa lata, dwójkę dzieci, dom pod Łodzią, który sam wykończyłem przez siedem lat w te dni, kiedy byłem w kraju.
Nie będę narzekał na pieniądze, bo pieniądze są i to dla nich to robię.
Powiem rzecz, o której nie mówi się w domu.
Ja już wolę kabinę.
Tak to wygląda: w trasie wiem dokładnie, kim jestem. Mam zadanie, mam godziny, mam tachograf, mam swoje miejsce, swoją kawę, swoje radio. Nikt nie chce ode mnie niczego poza tym, żebym dowiózł.
A w domu nie wiem, gdzie stać. Nie wiem, gdzie są rzeczy w mojej własnej kuchni. Dzieci mają swoje sprawy, których nie znam, bo one trwały trzy tygodnie i skończyły się przed moim powrotem. Żona mówi mi wszystko w skrócie, jak raport.
Po dwóch dniach w domu robię się nerwowy. Po czterech sprawdzam, kiedy mam następny wyjazd. W lipcu wziąłem trasę, której nie musiałem brać, i powiedziałem, że nie było nikogo innego.
To było kłamstwo i to jest to kłamstwo, które mnie tu przywiodło.
Bo ja nie zarabiam już na dom. Ja ucieczkę nazywam pracą, od jakichś trzech lat.
Jest tu ktoś z zawodowych? Udało się komuś wrócić do domu na stałe po tylu latach i nie zwariować? Bo boję się, że za dziesięć lat będę miał tylko kabinę.
Komentarze