Byłem pięć lat w seminarium, odszedłem pół roku przed święceniami, i od jedenastu lat nie umiem nikomu wytłumaczyć, dlaczego.
Wstąpiłem w 2009, miałem dziewiętnaście lat. Z własnej woli — i to muszę napisać na początku, bo wszyscy zakładają, że to matka mnie wysłała. Nie wysłała. Ona płakała.
Pięć lat. Filozofia, teologia, wspólnota, brewiarz o szóstej. Byłem dobry. Byłem naprawdę dobry i wierzyłem, i te lata nie były zmarnowane.
Odszedłem w 2014. Nie było skandalu. Nie było kobiety. Nie wydarzyło się nic, o czym można zrobić artykuł.
To, co się stało, jest o wiele trudniejsze do opowiedzenia: w czwartym roku zrozumiałem, że przez pięć lat ani razu nie podjąłem żadnej własnej decyzji. Wszystko było rozpisane: godziny, lektury, spowiednik, nawet wakacje. I zdałem sobie sprawę, że mam dwadzieścia cztery lata i nie wiem, czego ja chcę, bo nigdy nie musiałem chcieć.
Powiedziałem o tym rektorowi i on był mądry i uczciwy i powiedział, żebym poczekał rok. Poczekałem pół.
Wyszedłem w czerwcu z torbą i nie miałem żadnego zawodu, żadnych składek i dwudziestu pięciu lat.
Co było potem: trzy lata w call center, potem kurs, teraz pracuję w logistyce. Mam żonę, syna, kredyt.
I mam jedenaście lat życia, w którym ludzie pytają: "To czemu odszedłeś?" I nie ma dobrej odpowiedzi. Jak powiem prawdę — że nie wiedziałem, kim jestem — ludzie myślą, że coś ukrywam. Jak powiem "straciłem wiarę", kłamię, bo nie straciłem.
Rodzina ojca do dziś mówi o tym "jak Marcin zrezygnował". Jakbym odpadł z konkursu.
Jest tu ktoś po seminarium albo po zakonie? Jak wy o tym mówicie? Chciałbym mieć jedno zdanie, którego nie muszę się wstydzić.
Komentarze