Mam dwanaście hektarów i dopłaty, i od czterech lat wiem, że to się nie spina, i nikomu tego nie powiedziałem.

Mam pięćdziesiąt trzy lata. Gospodarstwo przejąłem od ojca w 1998 roku. Mleko i trochę zbóż, dwadzieścia dwie krowy.

Policzę to otwarcie, bo o rolnictwie mówi się u nas albo hasłami, albo z protestu.

Mleko: oddaję do spółdzielni, średnio dwa tysiące dwieście litrów tygodniowo. Cena w tym roku wahała się między dwa złote dziesięć i dwa złote czterdzieści za litr. Przychód z mleka: około dwustu trzydziestu tysięcy rocznie.

Koszty: pasza, która podrożała i nie wróciła, weterynarz, prąd, paliwo, nawóz, serwis udojówki, raty na ciągnik do 2027. Zostaje mi, w dobrym roku, około czterdziestu tysięcy na rok. Czyli trzy i pół tysiąca miesięcznie.

Dopłaty: około trzydziestu tysięcy rocznie. To one decydują, że to nie jest strata.

Czyli pracuję trzysta sześćdziesiąt pięć dni w roku — bo krowy nie mają wolnego i nie mam urlopu od 2004 roku — i zarabiam mniej niż mój sąsiad, który jeździ w Niemcach w rotacji.

Co robię od czterech lat: nic. Trzymam to.

I to jest to, o czym chcę napisać.

Mój syn ma dwadzieścia sześć lat. Skończył zootechnikę. Pracuje w firmie paszowej w mieście, jeździ służbowym, zarabia siedem tysięcy na rękę.

I on by przejął. Mówił mi to dwa razy — w 2022 i w zimie tego roku. Powiedział: "Tato, jak zainwestujemy w robota i pójdziemy w sześćdziesiąt krów, to ma sens."

I on ma rację. Policzyłem to z nim przy stole, na kartce. Z robotem udojowym, z kredytem i z dopłatą inwestycyjną, przy sześćdziesięciu krowach to ma sens.

I ja powiedziałem nie.

Powiedziałem, że jestem za stary na kredyt na piętnaście lat. To jest prawda i to nie jest powód.

Powód jest taki, że ja się boję. Mam pięćdziesiąt trzy lata, mam dwanaście hektarów, które mój dziadek dostał po wojnie, i jeżeli mój syn weźmie kredyt na milion i to się przewróci, to ja będę tym, który mu to dał.

A jeżeli nie weźmie, to za dziesięć lat ja sprzedam krowy, grunt pójdzie w dzierżawę i na tym się skończy sto lat.

Więc wybrałem to drugie, bo w tym drugim nie ma mojej winy, tylko czas.

I syn wie. Przestał o tym mówić w lutym.

Jest tu ktoś, kto zdecydował się na tę inwestycję i wyszło? Albo nie wyszło? Chcę usłyszeć i jedno, i drugie. I jest tu ktoś, kto oddał gospodarstwo dziecku, mimo że sam się bał — jak wam to wyszło po dziesięciu latach?

wyświetleń42 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.