Jestem komornikiem i wiem, jak wygląda w środku dwieście mieszkań w tym mieście.

Mam czterdzieści jeden lat. Jestem komornikiem od jedenastu lat, wcześniej sześć lat jako asesor i aplikant.

Najpierw to, czego ludzie nie wiedzą, a co jest istotne: ja nie decyduję, kto ma dług. Ja wykonuję tytuł wykonawczy, który wydał sąd. Nie mogę go ocenić, nie mogę go zmniejszyć i nie mogę odmówić, bo odmowa to przewinienie dyscyplinarne.

Jestem ostatnim ogniwem i jedynym, który przychodzi osobiście.

Co robię w praktyce: zajmuję wynagrodzenia, rachunki, czasem ruchomości. Wejście do mieszkania jest rzadkie — to nie jest codzienność, jak w telewizji. Robię takich czynności może dwadzieścia w roku.

I te dwadzieścia w roku, przez jedenaście lat, to jest ponad dwieście mieszkań.

Co widziałem: mieszkania, w których nie ma mebli do zajęcia. To jest najczęstsze i najtrudniejsze. Przychodzę do człowieka, który ma dług czterdzieści tysięcy, i w pokoju jest stół, dwa krzesła, tapczan i telewizor z 2012 roku, którego wartość rynkowa jest taka, że nie wolno mi go zająć.

Wtedy sporządzam protokół, w którym piszę, że nie znaleziono składników majątku. I wychodzę. I to jest dla dłużnika najlepszy możliwy wynik mojej wizyty, i on tego nie wie w tym momencie, i stoi przy drzwiach i trzyma się za ręce.

Raz, w 2019 roku, kobieta przy drzwiach powiedziała do mnie: "Niech pan weźmie pralkę, tylko niech pan już nie przychodzi."

Pralki nie wziąłem.

A teraz to, czego nie powiedziałem nikomu w kancelarii.

Dwa lata temu dostałem sprawę, w której dłużnikiem był mój kolega z technikum. Nie przyjaciel — kolega, taki, z którym się nie rozmawiało od dwudziestu lat.

I ja tej sprawy nie przekazałem. Mógłbym — można się wyłączyć ze względu na okoliczności, które budzą wątpliwość co do bezstronności.

Prowadziłem ją sam, do końca, dokładnie tak jak każdą inną, i on nie wiedział, że to ja, bo dokumenty podpisuje się nazwiskiem, które on może i widział, i nigdy nie skojarzył.

Dlaczego nie przekazałem: bo wstydziłem się. Nie jego — siebie. Nie chciałem, żeby ktokolwiek w kancelarii wiedział, że chodziłem do szkoły z człowiekiem, który ma dług na trzydzieści tysięcy z chwilówek.

Jedenaście lat przychodzę do ludzi, których z definicji spotykam w najgorszym dniu, i mam w sobie coś, co uważa, że to się udziela.

Są tu komornicy albo pracownicy kancelarii? Jak to w sobie układacie? I czy ktoś z was zrezygnował z zawodu — do czego poszliście? Bo ja mam jedenaście lat i dobre zarobki i nie mam już ochoty dzwonić do drzwi.

wyświetleń41 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.