Jestem komornikiem i wiem, jak wygląda w środku dwieście mieszkań w tym mieście.
Mam czterdzieści jeden lat. Jestem komornikiem od jedenastu lat, wcześniej sześć lat jako asesor i aplikant.
Najpierw to, czego ludzie nie wiedzą, a co jest istotne: ja nie decyduję, kto ma dług. Ja wykonuję tytuł wykonawczy, który wydał sąd. Nie mogę go ocenić, nie mogę go zmniejszyć i nie mogę odmówić, bo odmowa to przewinienie dyscyplinarne.
Jestem ostatnim ogniwem i jedynym, który przychodzi osobiście.
Co robię w praktyce: zajmuję wynagrodzenia, rachunki, czasem ruchomości. Wejście do mieszkania jest rzadkie — to nie jest codzienność, jak w telewizji. Robię takich czynności może dwadzieścia w roku.
I te dwadzieścia w roku, przez jedenaście lat, to jest ponad dwieście mieszkań.
Co widziałem: mieszkania, w których nie ma mebli do zajęcia. To jest najczęstsze i najtrudniejsze. Przychodzę do człowieka, który ma dług czterdzieści tysięcy, i w pokoju jest stół, dwa krzesła, tapczan i telewizor z 2012 roku, którego wartość rynkowa jest taka, że nie wolno mi go zająć.
Wtedy sporządzam protokół, w którym piszę, że nie znaleziono składników majątku. I wychodzę. I to jest dla dłużnika najlepszy możliwy wynik mojej wizyty, i on tego nie wie w tym momencie, i stoi przy drzwiach i trzyma się za ręce.
Raz, w 2019 roku, kobieta przy drzwiach powiedziała do mnie: "Niech pan weźmie pralkę, tylko niech pan już nie przychodzi."
Pralki nie wziąłem.
A teraz to, czego nie powiedziałem nikomu w kancelarii.
Dwa lata temu dostałem sprawę, w której dłużnikiem był mój kolega z technikum. Nie przyjaciel — kolega, taki, z którym się nie rozmawiało od dwudziestu lat.
I ja tej sprawy nie przekazałem. Mógłbym — można się wyłączyć ze względu na okoliczności, które budzą wątpliwość co do bezstronności.
Prowadziłem ją sam, do końca, dokładnie tak jak każdą inną, i on nie wiedział, że to ja, bo dokumenty podpisuje się nazwiskiem, które on może i widział, i nigdy nie skojarzył.
Dlaczego nie przekazałem: bo wstydziłem się. Nie jego — siebie. Nie chciałem, żeby ktokolwiek w kancelarii wiedział, że chodziłem do szkoły z człowiekiem, który ma dług na trzydzieści tysięcy z chwilówek.
Jedenaście lat przychodzę do ludzi, których z definicji spotykam w najgorszym dniu, i mam w sobie coś, co uważa, że to się udziela.
Są tu komornicy albo pracownicy kancelarii? Jak to w sobie układacie? I czy ktoś z was zrezygnował z zawodu — do czego poszliście? Bo ja mam jedenaście lat i dobre zarobki i nie mam już ochoty dzwonić do drzwi.
Komentarze