Pracuję w zakładzie pogrzebowym i wiem o tym mieście rzeczy, których nie da się odzobaczyć.
Mam czterdzieści siedem lat. Pracuję tu czternaście lat. Prowadzę ceremonie i zajmuję się przygotowaniem, i wcześniej jeździłem po zmarłych.
Czego ludzie nie wiedzą o tej pracy — nie o zwłokach, bo do tego człowiek przywyka w pierwszym roku i to jest prawda, choć brzmi okropnie. Ludzie nie wiedzą, czego się dowiaduję o rodzinach.
Jestem w domu rodziny w pierwszych dwunastu godzinach. Wcześniej niż ksiądz, wcześniej niż sąsiedzi, czasem wcześniej niż reszta dzieci zmarłego.
I w tych dwunastu godzinach ludzie pokazują wszystko.
Widziałem, jak dwóch braci kłóciło się o samochód ojca przy ciele ojca. Nie dwa dni później — wtedy, w tym samym pokoju, ściszonymi głosami, i jeden z nich w trakcie zapytał mnie o cenę trumny dębowej, a drugi powiedział, że sosnowa wystarczy.
Widziałem kobietę, która po śmierci męża powiedziała mi, przy stole, bardzo spokojnie: "Trzydzieści jeden lat." I nic więcej. I ja wiem, że to nie było o miłości.
Widziałem dzieci wyrzucane z pokoju, żeby nie widziały babci, i widziałem dziecko, które zostało i pogłaskało babcię po ręce, i to drugie dziecko miało sześć lat i będzie miało z tym mniejszy problem za dwadzieścia lat, i tego nie wolno mi powiedzieć rodzicom.
A teraz to, co jest moje.
Ja prowadzę ceremonie. Mówię o ludziach, których nie znałem, z tego, co powie rodzina.
I w zeszłym roku prowadziłem pogrzeb mężczyzny, o którym rodzina opowiedziała mi piękne rzeczy, i ja wiedziałem co innego, bo jego żona była w naszym mieście znana i bo jego córka przyszła do mnie dzień wcześniej i powiedziała mi jedno zdanie o swoim dzieciństwie.
Jedno zdanie, w drzwiach, i poprosiła, żebym go nie chwalił.
I ja go chwaliłem. Czternaście minut. Bo zamówiła to wdowa i bo w kaplicy siedziało siedemdziesiąt osób, które przyszły pożegnać kogoś, kogo znały.
A ta córka siedziała w drugim rzędzie i słuchała mnie.
Po ceremonii podała mi rękę i powiedziała "dziękuję", i to jest najgorsze "dziękuję", jakie w życiu usłyszałem.
Są tu ludzie z branży? Jak sobie radzicie z mowami, które są nieprawdą? I czy ktoś kiedyś odmówił — nie powiedział tego, o co prosiła rodzina? Co się stało?
Komentarze