Byłem ministrantem w latach osiemdziesiątych i wiem, co się stało z kolegą, i milczałem czterdzieści lat.
Mam pięćdziesiąt dwa lata. Byłem ministrantem od dziewiątego do czternastego roku życia, w parafii w średnim mieście.
Nie będę opisywał, co widziałem i czego się domyślałem. Nie z wstydu — z tego powodu, że to nie jest moja historia do opowiadania w szczegółach, a ten chłopiec, który dzisiaj jest pięćdziesięcioletnim mężczyzną, ma prawo, żeby jego życia nie opisywał ktoś inny w internecie.
Napiszę o sobie.
Wiedziałem. Nie wszystko i nie od razu, ale wiedziałem na tyle, że w 1987 roku, mając czternaście lat, przestałem chodzić na zbiórki i nie powiedziałem rodzicom dlaczego. Powiedziałem, że mam dużo nauki.
Moja mama chodzi do tego kościoła do dziś. Ma siedemdziesiąt dziewięć lat.
Co się stało z tym księdzem: został przeniesiony w 1991 roku do innej parafii. Normalnie, bez żadnej sprawy. Zmarł w 2006 roku. Na pogrzebie było, jak mi mówiono, bardzo dużo ludzi.
Co się stało z tym chłopcem: nie wiem dokładnie. Wiem, że wyjechał w 1994 i że mieszka za granicą. Wiem, bo szukałem go w 2019 roku w internecie i go znalazłem, i patrzyłem na zdjęcie profilowe, i nie napisałem.
Dlaczego nie napisałem — i to jest sedno:
Bo nie wiem, czy on wie, że ja wiem. Może przez czterdzieści lat żył z tym jako ze swoją tajemnicą, a ja bym mu teraz napisał "wiedziałem" i odebrał mu to, że nikt nie widział.
I bo się boję, że on zapytałby: "To dlaczego nic nie zrobiłeś?"
A ja miałem czternaście lat. To jest moja odpowiedź i jest prawdziwa i jest też wygodna, i obie rzeczy są jednocześnie prawdą, i to jest coś, czego się nie da rozdzielić po czterdziestu latach.
Co zrobiłem w zeszłym roku: napisałem do komisji. Opisałem, co widziałem, z datami, bez jego nazwiska — nie mam prawa podać jego nazwiska. Dostałem potwierdzenie przyjęcia. Sprawa dotyczy osoby zmarłej od dziewiętnastu lat.
Czyli zrobiłem coś, co nie ma żadnych skutków, i poczułem się trochę lepiej, i to też jest prawda o mnie.
Mojej mamie nie powiedziałem. Mój syn ma dwadzieścia trzy lata i nie wie, dlaczego ja nie chodzę.
Są tu ludzie, którzy wiedzieli jako dzieci? Co z tym zrobiliście jako dorośli? I czy ktoś odezwał się do osoby, której to dotyczyło, po wielu latach — czy to było dla niej czymkolwiek, czy tylko dla was?
Komentarze