Jestem jedynaczką, mam czterdzieści lat, i opiekuję się dwoma rodzicami jednocześnie.
Mama ma siedemdziesiąt trzy lata, po dwóch udarach, chodzi z balkonikiem po mieszkaniu i nie wychodzi sama. Tata ma siedemdziesiąt sześć, ma Parkinsona w stadium, w którym jeszcze jest samodzielny w większości rzeczy, i to "jeszcze" jest najważniejszym słowem w moim życiu.
Mieszkają razem, w swoim mieszkaniu, dwadzieścia minut ode mnie.
Jestem jedynaczką. Nie mam z kim dzielić, nie mam z kim się pokłócić o podział, nie mam nikogo, kto by mi powiedział "ja wezmę weekend". Nie ma drugiej strony tej rozmowy.
Jak wygląda mój tydzień: jestem u nich codziennie. Rano wstępuję przed pracą na dwadzieścia minut — leki mamy i sprawdzenie. Po pracy jestem dwie, trzy godziny. W sobotę zakupy i pranie, w niedzielę obiad.
Pracuję na cały etat w księgowości, zdalnie trzy dni w tygodniu, i to jest jedyny powód, dla którego to się w ogóle trzyma.
Mam męża. Mamy syna, ma dziewięć lat.
Co jest realnym problemem, i to nie jest zmęczenie:
To jest to, że ja nie mogę zachorować.
Nie mam zapasowego wariantu. Jeśli ja mam grypę i leżę trzy dni, to nikt nie poda mamie leków. Mam opłaconą opiekunkę na cztery godziny dwa razy w tygodniu — to jest tysiąc dwieście miesięcznie i tyle mogę. Nie ma nikogo więcej.
Policzyłam to kiedyś w nocy i to był najgorszy moment tych lat: jeżeli mnie coś się stanie, to mój dziewięciolatek zostaje bez matki, a moi rodzice zostają bez wszystkiego, w ciągu jednego dnia.
Jestem punktem awarii dla trzech osób.
Co mnie przywiodło tu teraz: w październiku tata upadł w łazience. Nic poważnego, siniak na biodrze. Ale upadł o siódmej rano i zadzwonił do mnie, a nie po pogotowie, i powiedział: "Nie chciałem robić hałasu."
Jechałam do nich dwadzieścia minut, przez miasto, w godzinach szczytu, i w tych dwudziestu minutach zrozumiałam, że mój ojciec, który leży na kafelkach, czeka na mnie, bo nie chce robić kłopotu.
I że to jest system. Mój ojciec na podłodze i jego córka w samochodzie — to jest cała opieka długoterminowa w tym kraju.
Są tu inne jedynaczki i jedynacy? Jak to zorganizowaliście? Czy ktoś zdecydował się na dom opieki dla obojga rodziców jednocześnie — jak to zniósł i ile to kosztowało? I czy ktoś znalazł sposób, żeby nie być jedynym punktem awarii, bo ja go nie widzę.
Komentarze