Jestem jedynaczką, mam czterdzieści lat, i opiekuję się dwoma rodzicami jednocześnie.

Mama ma siedemdziesiąt trzy lata, po dwóch udarach, chodzi z balkonikiem po mieszkaniu i nie wychodzi sama. Tata ma siedemdziesiąt sześć, ma Parkinsona w stadium, w którym jeszcze jest samodzielny w większości rzeczy, i to "jeszcze" jest najważniejszym słowem w moim życiu.

Mieszkają razem, w swoim mieszkaniu, dwadzieścia minut ode mnie.

Jestem jedynaczką. Nie mam z kim dzielić, nie mam z kim się pokłócić o podział, nie mam nikogo, kto by mi powiedział "ja wezmę weekend". Nie ma drugiej strony tej rozmowy.

Jak wygląda mój tydzień: jestem u nich codziennie. Rano wstępuję przed pracą na dwadzieścia minut — leki mamy i sprawdzenie. Po pracy jestem dwie, trzy godziny. W sobotę zakupy i pranie, w niedzielę obiad.

Pracuję na cały etat w księgowości, zdalnie trzy dni w tygodniu, i to jest jedyny powód, dla którego to się w ogóle trzyma.

Mam męża. Mamy syna, ma dziewięć lat.

Co jest realnym problemem, i to nie jest zmęczenie:

To jest to, że ja nie mogę zachorować.

Nie mam zapasowego wariantu. Jeśli ja mam grypę i leżę trzy dni, to nikt nie poda mamie leków. Mam opłaconą opiekunkę na cztery godziny dwa razy w tygodniu — to jest tysiąc dwieście miesięcznie i tyle mogę. Nie ma nikogo więcej.

Policzyłam to kiedyś w nocy i to był najgorszy moment tych lat: jeżeli mnie coś się stanie, to mój dziewięciolatek zostaje bez matki, a moi rodzice zostają bez wszystkiego, w ciągu jednego dnia.

Jestem punktem awarii dla trzech osób.

Co mnie przywiodło tu teraz: w październiku tata upadł w łazience. Nic poważnego, siniak na biodrze. Ale upadł o siódmej rano i zadzwonił do mnie, a nie po pogotowie, i powiedział: "Nie chciałem robić hałasu."

Jechałam do nich dwadzieścia minut, przez miasto, w godzinach szczytu, i w tych dwudziestu minutach zrozumiałam, że mój ojciec, który leży na kafelkach, czeka na mnie, bo nie chce robić kłopotu.

I że to jest system. Mój ojciec na podłodze i jego córka w samochodzie — to jest cała opieka długoterminowa w tym kraju.

Są tu inne jedynaczki i jedynacy? Jak to zorganizowaliście? Czy ktoś zdecydował się na dom opieki dla obojga rodziców jednocześnie — jak to zniósł i ile to kosztowało? I czy ktoś znalazł sposób, żeby nie być jedynym punktem awarii, bo ja go nie widzę.

wyświetleń37 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.