Szyję od dziewiętnastu lat dla marek, których nazwy znacie, i nie mogę powiedzieć których.
Mam czterdzieści trzy lata. Pracuję w szwalni w małym mieście. Zatrudnia nas trzydzieści siedem osób, trzydzieści pięć kobiet i dwóch mężczyzn na krojowni.
Co produkujemy: odzież dla marek europejskich. Nie są to najtańsze marki. To są marki, które mają w metce napisane, że produkują w Europie, i to jest prawda, i Europa to jesteśmy my.
Moja stawka: pracuję na akord plus podstawa. W dobrym miesiącu, z nadgodzinami, wychodzę na pięć tysięcy trzysta na rękę. W słabym, bez zleceń, na trzy sześćset.
Czas na jedną sztukę: zależy. Przy prostej bluzce mam normę, która sprowadza się do tego, że mam na nią niewiele ponad siedem minut. Cena tej bluzki w sklepie w Niemczech to, sprawdzałam, bo jedna z nas sprawdziła i pokazała nam zdjęcie, trzydzieści dziewięć euro.
Siedem minut mojej pracy i trzydzieści dziewięć euro.
Nie piszę tego, żeby się skarżyć na marki. Powiem coś, co jest mniej wygodne.
Ja jestem dobra. Jestem jedną z czterech kobiet w tej szwalni, które potrafią wszystko — kołnierz, wszycie rękawa, zamek kryty. Umiem zrobić rzeczy, których nie umie zrobić maszyna i których nie umie zrobić dziewczyna po trzech miesiącach szkolenia.
I ta umiejętność nie jest nigdzie policzona. Nie mam tytułu, nie mam certyfikatu, nie ma zawodu "szwaczka wykwalifikowana" w żadnej tabeli, która by cokolwiek dawała. Dziewiętnaście lat w rękach i zero w papierach.
Moja córka ma osiemnaście lat i w zeszłym roku powiedziała, że mogłaby przyjść do nas na wakacje, dorobić.
I ja powiedziałam nie.
Powiedziałam jej, że nie ma czego szukać. I to był pierwszy raz, kiedy powiedziałam na głos o swojej pracy coś negatywnego przy moim dziecku, przez osiemnaście lat.
Bo przez osiemnaście lat mówiłam jej, że mama szyje i że to jest porządna praca. I to jest porządna praca. I ja nie chcę, żeby ona ją miała.
Są tu szwaczki, krojczowie, ludzie z zakładów? Czy ktoś przeszedł do czegoś innego po czterdziestce z takimi rękami? I czy jest w ogóle jakaś droga, żeby to, co umiem, było gdzieś zapisane? Pytam poważnie, bo jak ta szwalnia padnie — a padnie — to ja mam dziewiętnaście lat i nic.
Komentarze