Mam sześćdziesiąt jeden lat, pracuję w ochronie na nocki, i trzydzieści lat temu byłem brygadzistą w fabryce.
Fabryka padła w 2002 roku. Pracowało tam w szczycie tysiąc czterysta osób, przy likwidacji czterysta siedemdziesiąt.
Byłem tam od 1983 roku, od osiemnastu lat. Skończyłem technikum mechaniczne i poszedłem tam jak wszyscy w tym mieście. W 1996 zostałem brygadzistą, miałem pod sobą czternastu ludzi.
Co było potem, w skrócie, bo to nie jest ciekawe i jest typowe: zasiłek, kurs przekwalifikowujący na operatora wózków widłowych w 2003, praca w hurtowni do 2008, praca w zakładzie, który też padł, w 2011, i od 2013 ochrona.
Dwanaście lat w ochronie. Nocki, dwunastki, obiekt przemysłowy na obrzeżach miasta.
Co to jest ta praca: siedzę w budce. Obchód co dwie godziny, trzy kilometry po terenie. Między obchodami jest cisza. Mam telefon, mam termos, mam książki — czytam dużo, w tym jest coś dobrego.
Zarabiam cztery tysiące dwieście na rękę. Mam do emerytury cztery lata i pięć miesięcy i policzyłem to tyle razy, że znam z pamięci.
I teraz to, dlaczego to piszę, bo nie o pieniądze.
Pilnuję terenu, na którym stała moja fabryka.
Nie dosłownie tej samej hali — hale rozebrali w 2009. Ale to jest ten sam teren, ta sama brama, ta sama droga, po której jechałem rowerem w 1983 roku. Teraz stoi tam centrum logistyczne i magazyny jakiejś firmy, i ja siedzę w budce przy tej samej bramie, przez którą wchodziłem jako brygadzista z czternastoma ludźmi.
Czasem w nocy robię obchód i wiem dokładnie, gdzie stała hala numer trzy.
Nikt z moich kolegów o tym nie wie, bo wszyscy, z którymi pracowałem, albo wyjechali, albo nie żyją, albo się rozproszyli. Byłem na dwóch pogrzebach w zeszłym roku.
Moja żona wie i mówi, żebym nie myślał. Mój syn ma trzydzieści cztery lata, mieszka w Poznaniu, pracuje w IT i zarabia trzy razy tyle co ja i jest to dobry człowiek i dzwoni co tydzień.
Raz, w 2021, zapytał mnie: "Tato, a nie szkoda ci?"
I ja powiedziałem, że praca to praca.
Są tu ludzie z takich miast? Z fabryk, które padły w latach dwutysięcznych? Co z wami zrobiło te dwadzieścia lat? I czy ktoś z was pracuje w miejscu, gdzie kiedyś było coś jego — jak się z tym żyje, bo ja nie wiem, czy ja to przerobiłem, czy tylko przywykłem.
Komentarze