Jestem nauczycielką w szkole podstawowej, mam dwadzieścia sześć godzin tablicowych i czwarty rok nie wiem, co to wolny weekend.
Mam czterdzieści jeden lat. Uczę matematyki w szkole w średnim mieście, pracuję od 2008 roku, osiemnasty rok.
Zacznę od tego, co znaczy liczba godzin, bo to jest całe sedno.
Pensum nauczyciela to osiemnaście godzin tablicowych. Ja mam dwadzieścia sześć, czyli osiem godzin ponadwymiarowych. Wzięłam je, bo z samego pensum nie da się w moim mieście utrzymać domu, i bo dyrekcja ich potrzebowała, bo nie ma matematyków.
Ale godziny tablicowe to nie jest praca. Praca to jest to, co jest wokół nich, i tego nikt nie liczy:
Sprawdzanie. Dwadzieścia sześć godzin tygodniowo to u mnie jedenaście klas, około dwustu sześćdziesięciu uczniów. Jeśli każda klasa pisze jeden sprawdzian w miesiącu, to jest dwieście sześćdziesiąt prac do sprawdzenia w miesiącu. Przy czterech minutach na pracę — a matematyki nie sprawdza się w dwie, bo trzeba zobaczyć, gdzie jest błąd w toku — to siedemnaście godzin.
Dokumentacja. Dziennik elektroniczny, oceny, frekwencja, uwagi, komunikaty do rodziców. Dostosowania dla uczniów z opiniami i orzeczeniami, a mam takich w tym roku dwudziestu trzech, i dla każdego musi być dokumentacja i realny plan, i obie te rzeczy są potrzebne.
Zebrania, rady, szkolenia, konkursy, zastępstwa.
Kiedy to zsumowałam w zeszłym roku — a zrobiłam to raz, w zeszycie, przez cztery tygodnie — wyszło mi, licząc bardzo zachowawczo, pięćdziesiąt dwie godziny tygodniowo.
A teraz to, czego nie mówię na zebraniach.
Ja uczę gorzej, niż umiem. To jest moje wyznanie. Ja wiem, jak uczyć matematyki — po osiemnastu latach naprawdę wiem. Wiem, że dziecko, które nie rozumie ułamków, prawie zawsze nie rozumie dzielenia, i wiem, że żeby to naprawić, trzeba z nim posiedzieć pięć razy po dwadzieścia minut.
I ja tego nie robię. Nie mam z czego wyjąć tych stu minut na jedno dziecko, kiedy mam ich dwustu sześćdziesięciu. Więc robię to, co da się zrobić dla grupy, i idę dalej, i wiem imiennie, które dzieci na tym tracą.
W tej chwili w mojej czwartej klasie jest chłopiec, który nie rozumie dzielenia. Wiem o tym od października. Jest grudzień.
Zostałam w tym zawodzie, bo lubię go i jestem w nim dobra, i bo w maju jeden mój uczeń dostał się do liceum, do którego nie miał szans. I ja wiem, ile godzin z nim siedziałam poza pracą, i wiem, że zrobiłam to zamiast siedzieć z tym chłopcem z czwartej klasy.
Bo tyle mnie jest. To nie jest opowieść o tym, że mi za mało płacą, chociaż płacą za mało. To jest opowieść o tym, że w szkole publicznej jedna nauczycielka musi codziennie wybrać, które dziecko dostanie jej uwagę, i żaden dokument tego wyboru nie przewiduje.
Komentarze