Nasza remiza to jedyna instytucja, jaka w tej wsi została, i nikt z nas się pod tym nie podpisywał.
Mam czterdzieści sześć lat. Pracuję jako mechanik w warsztacie w gminie, a strażakiem ochotnikiem jestem od 2003 roku. Jestem naczelnikiem od 2016.
Najpierw o tym, co faktycznie robimy, bo ludzie myślą, że ochotnicy gaszą pożary.
W zeszłym roku mieliśmy sześćdziesiąt dwa wyjazdy. Z tego pożarów było jedenaście, i z tych jedenastu trzy to były budynki, resztą były trawy i jeden samochód.
Pozostałe pięćdziesiąt jeden wyjazdów to: wypadki na drodze wojewódzkiej, która przechodzi przez naszą wieś — tych było dziewiętnaście — usuwanie drzew po wiatrach, wypompowywanie wody z piwnic, cztery razy pomoc przy transporcie chorego, bo karetka nie mogła podjechać, i dwa razy poszukiwania osoby.
Jesteśmy pierwsi na miejscu. Prawie zawsze. Zawodowa jednostka ma do nas dwadzieścia trzy minuty. My mamy sześć.
I to oznacza, że przy wypadku na tej drodze pierwszymi osobami, które widzą, co się stało, jesteśmy my: mechanik, rolnik, kierowca ciężarówki i chłopak, który pracuje w sklepie.
Mamy szkolenia i mamy sprzęt, i to naprawdę są szkolenia i naprawdę jest sprzęt. Ale ja chcę powiedzieć jedno zdanie, które mówię tylko tutaj: ja po dwudziestu dwóch latach pamiętam cztery twarze i jedną z nich znałem.
To było w 2014 roku. Wypadek na tej drodze, dwa kilometry od remizy. Byłem w pierwszym samochodzie. I to był syn mojego sąsiada, dwadzieścia jeden lat, i ja go znałem od urodzenia.
Zrobiliśmy wszystko, co było do zrobienia. Potem przyjechała karetka. Potem wróciliśmy do remizy i myliśmy sprzęt, i nikt nic nie mówił.
My nie mamy psychologa. To nie jest oskarżenie — struktura OSP jest taka, jaka jest, i w naszej gminie nikt tego nie przewidział. Zawodowy strażak po takim zdarzeniu ma procedurę. My mamy remizę, i mamy to, że po trzech godzinach siedzieliśmy przy stole i ktoś w końcu powiedział coś o niczym, i to był nasz cały protokół.
I teraz druga rzecz, właściwie ważniejsza.
W tej wsi jest trzysta osiemdziesiąt osób. Nie ma szkoły od 2009. Nie ma sklepu od 2021. Kościół jest w sąsiedniej wsi. Przystanek jest, autobus jeździ dwa razy dziennie.
I jest remiza. I w remizie co drugi piątek jest zebranie, i raz w roku jest zabawa, i w sierpniu są zawody, i w remizie jest kuchnia, w której kobiety z koła gospodyń robią obiad na komunie i na pogrzeby.
Czyli nasza jednostka ratowniczo-gaśnicza jest dziś domem kultury, świetlicą i miejscem, gdzie trzynaście osób w wieku od szesnastu do siedemdziesięciu lat regularnie się spotyka. To jest wszystko, co tu zostało.
I ja się tego trzymam, i mam o to cichy żal, bo nie podpisywałem się pod tym, żeby być ostatnią instytucją we wsi. Podpisywałem się, żeby jeździć do pożarów.
Komentarze