Nasza remiza to jedyna instytucja, jaka w tej wsi została, i nikt z nas się pod tym nie podpisywał.

Mam czterdzieści sześć lat. Pracuję jako mechanik w warsztacie w gminie, a strażakiem ochotnikiem jestem od 2003 roku. Jestem naczelnikiem od 2016.

Najpierw o tym, co faktycznie robimy, bo ludzie myślą, że ochotnicy gaszą pożary.

W zeszłym roku mieliśmy sześćdziesiąt dwa wyjazdy. Z tego pożarów było jedenaście, i z tych jedenastu trzy to były budynki, resztą były trawy i jeden samochód.

Pozostałe pięćdziesiąt jeden wyjazdów to: wypadki na drodze wojewódzkiej, która przechodzi przez naszą wieś — tych było dziewiętnaście — usuwanie drzew po wiatrach, wypompowywanie wody z piwnic, cztery razy pomoc przy transporcie chorego, bo karetka nie mogła podjechać, i dwa razy poszukiwania osoby.

Jesteśmy pierwsi na miejscu. Prawie zawsze. Zawodowa jednostka ma do nas dwadzieścia trzy minuty. My mamy sześć.

I to oznacza, że przy wypadku na tej drodze pierwszymi osobami, które widzą, co się stało, jesteśmy my: mechanik, rolnik, kierowca ciężarówki i chłopak, który pracuje w sklepie.

Mamy szkolenia i mamy sprzęt, i to naprawdę są szkolenia i naprawdę jest sprzęt. Ale ja chcę powiedzieć jedno zdanie, które mówię tylko tutaj: ja po dwudziestu dwóch latach pamiętam cztery twarze i jedną z nich znałem.

To było w 2014 roku. Wypadek na tej drodze, dwa kilometry od remizy. Byłem w pierwszym samochodzie. I to był syn mojego sąsiada, dwadzieścia jeden lat, i ja go znałem od urodzenia.

Zrobiliśmy wszystko, co było do zrobienia. Potem przyjechała karetka. Potem wróciliśmy do remizy i myliśmy sprzęt, i nikt nic nie mówił.

My nie mamy psychologa. To nie jest oskarżenie — struktura OSP jest taka, jaka jest, i w naszej gminie nikt tego nie przewidział. Zawodowy strażak po takim zdarzeniu ma procedurę. My mamy remizę, i mamy to, że po trzech godzinach siedzieliśmy przy stole i ktoś w końcu powiedział coś o niczym, i to był nasz cały protokół.

I teraz druga rzecz, właściwie ważniejsza.

W tej wsi jest trzysta osiemdziesiąt osób. Nie ma szkoły od 2009. Nie ma sklepu od 2021. Kościół jest w sąsiedniej wsi. Przystanek jest, autobus jeździ dwa razy dziennie.

I jest remiza. I w remizie co drugi piątek jest zebranie, i raz w roku jest zabawa, i w sierpniu są zawody, i w remizie jest kuchnia, w której kobiety z koła gospodyń robią obiad na komunie i na pogrzeby.

Czyli nasza jednostka ratowniczo-gaśnicza jest dziś domem kultury, świetlicą i miejscem, gdzie trzynaście osób w wieku od szesnastu do siedemdziesięciu lat regularnie się spotyka. To jest wszystko, co tu zostało.

I ja się tego trzymam, i mam o to cichy żal, bo nie podpisywałem się pod tym, żeby być ostatnią instytucją we wsi. Podpisywałem się, żeby jeździć do pożarów.

wyświetleń39 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.