Jeżdżę w GOPR od czternastu lat jako ratownik ochotnik i w ostatni weekend wynieśliśmy człowieka w adidasach ze szlaku, na którym był lód.

Mam trzydzieści osiem lat. Zawodowo prowadzę małą firmę budowlaną. Ratownikiem jestem od 2012 roku, po dwóch latach kursu i egzaminach, i mam w roku około trzydziestu dyżurów plus wyjazdy poza dyżurem.

Najpierw o tym, co to znaczy ochotnik. To znaczy, że ja nie mam z tego pensji. Mam zwrot kosztów i ekwiwalent za dyżur, który nie jest wynagrodzeniem. A szkolenia, które muszę przechodzić co roku, i sprzęt osobisty, i czas — to wszystko jest moje.

I nas jest w grupie większość takich. To jest polski system ratownictwa górskiego i on działa dlatego, że kilkuset ludzi w tym kraju robi to po godzinach.

Teraz statystyka z mojego terenu, z moich wyjazdów.

W zeszłym roku miałem dwadzieścia dziewięć akcji. Z tego: osiem to były urazy nogi na szlaku, co jest normalne i zdarza się ludziom przygotowanym. Pięć to były wyczerpanie i wyziębienie. Cztery to były zgubienia się po zmroku. Trzy — ewakuacja osoby, która weszła na szlak zimowy bez raków i nie mogła zejść.

Jedna lawina. I osiem to były rzeczy zdrowotne: zawały, zasłabnięcia, w większości u ludzi po pięćdziesiątce, którzy nie zrobili nic głupiego.

Czyli: połowa moich akcji to nie jest głupota, to jest zwyczajne życie w górach.

A ta druga połowa, i tu jest moje właściwie całe zdanie: ci ludzie w adidasach nie są idiotami. Oni są ludźmi, którzy zobaczyli zdjęcie i przyjechali. W zeszłą sobotę to był człowiek, czterdzieści lat, z Wrocławia, w dobrej formie fizycznej, w porządnej kurtce i w miejskich butach.

On nie wiedział, że na wysokości tysiąca trzystu metrów w listopadzie jest lód, bo nikt mu tego nie powiedział, bo w dolinie było osiem stopni i słońce.

Znosiliśmy go dwie godziny czterdzieści minut, w szóstkę.

I on nam, na dole, powiedział "przepraszam" cztery razy, i jeden z moich kolegów powiedział mu coś ostrego, i ja na to nic nie powiedziałem, chociaż powinienem.

Bo to jest nasz problem wewnętrzny, o którym nie mówimy publicznie: my się na nich wkurzamy. Po czternastu latach ja mam w sobie odruch pogardy wobec człowieka, który wszedł nieprzygotowany, i ten odruch jest zawodowo szkodliwy, bo on sprawia, że mówimy ludziom rzeczy, po których następny człowiek nie zadzwoni na czas.

A człowiek, który nie dzwoni na czas, umiera. To jest dokładnie ten mechanizm.

Więc odkąd zostałem starszym w grupie, mam jedną zasadę i wymagam jej: na akcji nie wygłaszamy opinii. Ani jednego zdania. Opinie są po akcji, w bazie, między sobą.

A do ludzi jadących w góry mam jedną prośbę, nie o buty, bo o buty mówią wszyscy: dzwońcie wcześnie. Nie czekajcie, aż się ściemni, żeby nie robić kłopotu. Kłopot jest wtedy, gdy musimy was szukać w nocy, a nie wtedy, gdy nam o szesnastej powiecie, że nie dacie rady zejść.

wyświetleń38 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.