Jeżdżę w GOPR od czternastu lat jako ratownik ochotnik i w ostatni weekend wynieśliśmy człowieka w adidasach ze szlaku, na którym był lód.
Mam trzydzieści osiem lat. Zawodowo prowadzę małą firmę budowlaną. Ratownikiem jestem od 2012 roku, po dwóch latach kursu i egzaminach, i mam w roku około trzydziestu dyżurów plus wyjazdy poza dyżurem.
Najpierw o tym, co to znaczy ochotnik. To znaczy, że ja nie mam z tego pensji. Mam zwrot kosztów i ekwiwalent za dyżur, który nie jest wynagrodzeniem. A szkolenia, które muszę przechodzić co roku, i sprzęt osobisty, i czas — to wszystko jest moje.
I nas jest w grupie większość takich. To jest polski system ratownictwa górskiego i on działa dlatego, że kilkuset ludzi w tym kraju robi to po godzinach.
Teraz statystyka z mojego terenu, z moich wyjazdów.
W zeszłym roku miałem dwadzieścia dziewięć akcji. Z tego: osiem to były urazy nogi na szlaku, co jest normalne i zdarza się ludziom przygotowanym. Pięć to były wyczerpanie i wyziębienie. Cztery to były zgubienia się po zmroku. Trzy — ewakuacja osoby, która weszła na szlak zimowy bez raków i nie mogła zejść.
Jedna lawina. I osiem to były rzeczy zdrowotne: zawały, zasłabnięcia, w większości u ludzi po pięćdziesiątce, którzy nie zrobili nic głupiego.
Czyli: połowa moich akcji to nie jest głupota, to jest zwyczajne życie w górach.
A ta druga połowa, i tu jest moje właściwie całe zdanie: ci ludzie w adidasach nie są idiotami. Oni są ludźmi, którzy zobaczyli zdjęcie i przyjechali. W zeszłą sobotę to był człowiek, czterdzieści lat, z Wrocławia, w dobrej formie fizycznej, w porządnej kurtce i w miejskich butach.
On nie wiedział, że na wysokości tysiąca trzystu metrów w listopadzie jest lód, bo nikt mu tego nie powiedział, bo w dolinie było osiem stopni i słońce.
Znosiliśmy go dwie godziny czterdzieści minut, w szóstkę.
I on nam, na dole, powiedział "przepraszam" cztery razy, i jeden z moich kolegów powiedział mu coś ostrego, i ja na to nic nie powiedziałem, chociaż powinienem.
Bo to jest nasz problem wewnętrzny, o którym nie mówimy publicznie: my się na nich wkurzamy. Po czternastu latach ja mam w sobie odruch pogardy wobec człowieka, który wszedł nieprzygotowany, i ten odruch jest zawodowo szkodliwy, bo on sprawia, że mówimy ludziom rzeczy, po których następny człowiek nie zadzwoni na czas.
A człowiek, który nie dzwoni na czas, umiera. To jest dokładnie ten mechanizm.
Więc odkąd zostałem starszym w grupie, mam jedną zasadę i wymagam jej: na akcji nie wygłaszamy opinii. Ani jednego zdania. Opinie są po akcji, w bazie, między sobą.
A do ludzi jadących w góry mam jedną prośbę, nie o buty, bo o buty mówią wszyscy: dzwońcie wcześnie. Nie czekajcie, aż się ściemni, żeby nie robić kłopotu. Kłopot jest wtedy, gdy musimy was szukać w nocy, a nie wtedy, gdy nam o szesnastej powiecie, że nie dacie rady zejść.
Komentarze