W styczniu przyjmujemy trzy razy więcej psów niż w listopadzie, i wiem dokładnie dlaczego.
Mam trzydzieści trzy lata. Jestem opiekunką w schronisku prowadzonym przez gminę w mieście średniej wielkości. Mamy sto dwadzieścia boksów, w tej chwili stu czterdziestu siedmiu psów i sześćdziesięciu kotów.
Zacznę od rzeczy, która nie jest w żadnej kampanii.
Styczeń. Każdy rok ten sam wzór. W grudniu ludzie kupują i dostają zwierzęta, a w styczniu i lutym do nas przychodzą oddania. W zeszłym roku w styczniu przyjęliśmy trzydzieści jeden psów, a w listopadzie jedenaście.
I to nie są wyłącznie szczeniaki z prezentu, choć te też są. Największa grupa oddań, w moich dziewięciu latach, to są psy w wieku od siedmiu do dwunastu lat. Starsze psy. I powody, które ludzie podają, są prawie zawsze dwa: "wyprowadzam się i nie mogę" albo "jest chory i nie mamy na leczenie".
I to drugie jest prawdziwe. To jest rzecz, której nauczyłam się tutaj i która zmieniła mój sposób patrzenia na ludzi: większość ludzi, którzy oddają chorego psa, nie są potworami. Są ludźmi, którzy dostali od weterynarza kosztorys na trzy tysiące złotych i policzyli.
Ja ich nie usprawiedliwiam. Ale po dziewięciu latach wiem, że gdyby w tym kraju istniała jakakolwiek pomoc w leczeniu zwierząt dla osób o niskich dochodach, mielibyśmy w boksach o jedną trzecią mniej psów. To nie jest moja opinia, to jest to, co słyszę przy przyjęciu.
Teraz to, czego nie mówimy w mediach społecznościowych schroniska.
My publikujemy zdjęcia. Prowadzę te zdjęcia od czterech lat i wiem, co działa. Działa pies średniej wielkości, do pięciu lat, jasny, siedzący, patrzący w obiektyw. Taki pies ma u nas adopcję średnio w trzy tygodnie.
A pies, który czeka u nas najdłużej, to czarny pies w typie mieszańca owczarka, powyżej siedmiu lat, duży. Takich mam w tej chwili dziewiętnaście. Dwa z nich są u nas od 2019 roku.
I ja te zdjęcia robię tak, żeby były najlepsze. Czyli robię z tych psów coś, czym one nie są: spokojne, kontaktowe, "idealne do domu z ogrodem". Nie kłamię w opisie — stan zdrowia i problemy podajemy. Ale zdjęcie jest reklamą i ja jestem w tym dobra, i zdarzyło mi się kilka razy, że pies wrócił po dwóch tygodniach, bo rodzina nie poradziła sobie z czymś, czego ze zdjęcia nie było widać.
To moja odpowiedzialność i ja ją ponoszę, i nadal będę robić dobre zdjęcia, bo alternatywą jest boks.
Najcięższa rzecz, i to jest właściwie powód, dla którego to piszę: ja znam imiona wszystkich stu czterdziestu siedmiu. Wszystkich. I znam ich historie, bo byłam przy przyjęciu większości.
I wychodzę o siedemnastej. I wiem, że Bruno, który jest u nas sześć lat, jest teraz w boksie, i że będzie tam, kiedy wrócę jutro, i w przyszłym roku.
Ludzie mówią mi, że pewnie przywożę psy do domu. Mam dwa. Nie mogę mieć więcej. I dlatego najtrudniejszą rzeczą w tej pracy nie jest przyjmowanie, tylko to, że co dzień wybieram, komu poświęcę dwadzieścia minut więcej, i tych wyborów mam za sobą dziewięć lat.
Komentarze