W styczniu przyjmujemy trzy razy więcej psów niż w listopadzie, i wiem dokładnie dlaczego.

Mam trzydzieści trzy lata. Jestem opiekunką w schronisku prowadzonym przez gminę w mieście średniej wielkości. Mamy sto dwadzieścia boksów, w tej chwili stu czterdziestu siedmiu psów i sześćdziesięciu kotów.

Zacznę od rzeczy, która nie jest w żadnej kampanii.

Styczeń. Każdy rok ten sam wzór. W grudniu ludzie kupują i dostają zwierzęta, a w styczniu i lutym do nas przychodzą oddania. W zeszłym roku w styczniu przyjęliśmy trzydzieści jeden psów, a w listopadzie jedenaście.

I to nie są wyłącznie szczeniaki z prezentu, choć te też są. Największa grupa oddań, w moich dziewięciu latach, to są psy w wieku od siedmiu do dwunastu lat. Starsze psy. I powody, które ludzie podają, są prawie zawsze dwa: "wyprowadzam się i nie mogę" albo "jest chory i nie mamy na leczenie".

I to drugie jest prawdziwe. To jest rzecz, której nauczyłam się tutaj i która zmieniła mój sposób patrzenia na ludzi: większość ludzi, którzy oddają chorego psa, nie są potworami. Są ludźmi, którzy dostali od weterynarza kosztorys na trzy tysiące złotych i policzyli.

Ja ich nie usprawiedliwiam. Ale po dziewięciu latach wiem, że gdyby w tym kraju istniała jakakolwiek pomoc w leczeniu zwierząt dla osób o niskich dochodach, mielibyśmy w boksach o jedną trzecią mniej psów. To nie jest moja opinia, to jest to, co słyszę przy przyjęciu.

Teraz to, czego nie mówimy w mediach społecznościowych schroniska.

My publikujemy zdjęcia. Prowadzę te zdjęcia od czterech lat i wiem, co działa. Działa pies średniej wielkości, do pięciu lat, jasny, siedzący, patrzący w obiektyw. Taki pies ma u nas adopcję średnio w trzy tygodnie.

A pies, który czeka u nas najdłużej, to czarny pies w typie mieszańca owczarka, powyżej siedmiu lat, duży. Takich mam w tej chwili dziewiętnaście. Dwa z nich są u nas od 2019 roku.

I ja te zdjęcia robię tak, żeby były najlepsze. Czyli robię z tych psów coś, czym one nie są: spokojne, kontaktowe, "idealne do domu z ogrodem". Nie kłamię w opisie — stan zdrowia i problemy podajemy. Ale zdjęcie jest reklamą i ja jestem w tym dobra, i zdarzyło mi się kilka razy, że pies wrócił po dwóch tygodniach, bo rodzina nie poradziła sobie z czymś, czego ze zdjęcia nie było widać.

To moja odpowiedzialność i ja ją ponoszę, i nadal będę robić dobre zdjęcia, bo alternatywą jest boks.

Najcięższa rzecz, i to jest właściwie powód, dla którego to piszę: ja znam imiona wszystkich stu czterdziestu siedmiu. Wszystkich. I znam ich historie, bo byłam przy przyjęciu większości.

I wychodzę o siedemnastej. I wiem, że Bruno, który jest u nas sześć lat, jest teraz w boksie, i że będzie tam, kiedy wrócę jutro, i w przyszłym roku.

Ludzie mówią mi, że pewnie przywożę psy do domu. Mam dwa. Nie mogę mieć więcej. I dlatego najtrudniejszą rzeczą w tej pracy nie jest przyjmowanie, tylko to, że co dzień wybieram, komu poświęcę dwadzieścia minut więcej, i tych wyborów mam za sobą dziewięć lat.

wyświetleń36 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.