Jestem organistką w parafii od trzydziestu jednego lat i widziałam z chóru wszystko, co się w tej miejscowości stało.

Mam pięćdziesiąt osiem lat. Gram od 1994 roku w tym samym kościele, w mieście powiatowym. Skończyłam szkołę muzyczną drugiego stopnia i kurs organistowski.

Najpierw o pracy, bo to jest zawód, o którym nikt nic nie wie.

Grywam: niedziele, trzy msze. Dni powszednie, jedna. Święta. I posługi — pogrzeby, śluby, roraty, nabożeństwa majowe i czerwcowe, Triduum. Prowadzę też schola dziecięcą, w tej chwili jedenaście dzieci, i to jest moja ulubiona część.

Zarobki: mam umowę z parafią na część etatu i do tego tak zwane posługi, czyli pogrzeby i ślub. Łącznie, w dobrym miesiącu, to jest kwota, przy której mój mąż, który jest elektrykiem, zarabia dwa i pół razy więcej.

Nie piszę tego z żalem. Piszę, żeby było jasne, że w tym zawodzie nie ma ludzi, którzy w nim są dla pieniędzy, i że dlatego organistów coraz mniej. W naszym dekanacie jest trzynaście parafii i w pięciu nie ma organisty, jest odtwarzane nagranie.

A teraz to, co chcę zapisać.

Ja siedzę na chórze. Czyli jestem jedyną osobą w tym kościele, która przez trzydzieści jeden lat patrzy na wszystkich z góry i z tyłu.

Widzę, kto przychodzi. I to, co widzę, da się policzyć, i ja to liczę od 2008 roku, w zeszycie, raz w miesiącu, w trzecią niedzielę, na mszy jedenastej.

W 2008 roku na tej mszy było, w moim liczeniu, około trzystu dwudziestu osób. W tym roku, w listopadzie, policzyłam sto trzydzieści sześć.

I widzę, kto zniknął. Nie zniknęli starsi — starsi są, ci sami, przesunęli się tylko bliżej ołtarza, bo słabiej słyszą. Zniknęli ludzie między dwudziestym piątym a czterdziestym piątym rokiem życia. Prawie całkowicie. Na tej mszy listopadowej w tym przedziale wiekowym było, licząc ostrożnie, jedenaście osób.

I widzę coś jeszcze, czego nie powiedziałam nigdy księdzu. Widzę moment, w którym ktoś przestaje przychodzić. To nigdy nie jest nagłe. Najpierw ktoś przestaje przystępować i siedzi w ławce. Potem stoi z tyłu. Potem przychodzi co drugi tydzień. Potem na pasterkę. Potem na pogrzeb.

Przez te trzydzieści jeden lat przeszedł przez ten kościół cały ten powiat. Chrzciłam przy organach dzieci, którym grałam potem ślub, i grałam pogrzeby ich dziadków i potem rodziców. Znam z chóru całe rodziny po tyłach głów.

I jest jedna rzecz, która mnie boli bardziej niż liczba sto trzydzieści sześć. Moja schola ma jedenaście dzieci. W 1998 roku miała czterdzieści dwa.

A te jedenaście uczy się nut. Naprawdę, od podstaw, jak ja w szkole muzycznej. I z tych jedenastu troje z nich gra już na instrumencie przyzwoicie.

I to jest dziś, po trzydziestu jednym latach, jedyna rzecz, o której myślę, że po mnie zostanie. Nie to, kto przyjdzie na jedenastą w 2040 roku, bo tego nie wiem i podejrzewam, co wiem. Ale troje ludzi, które będą umiały czytać nuty, i których tego nauczyłam ja, w kościele, bez pieniędzy, przy organach z 1961 roku.

wyświetleń37 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.