Mam trzydzieści dziewięć lat, doktorat, i uczę na uniwersytecie na umowach, które podpisuję co semestr.

Doktorat obroniłem w 2018 roku. Nauki humanistyczne, nie podam dokładniej. Od tamtej pory prowadzę zajęcia na dwóch uczelniach, w sumie, w tym semestrze, dwieście dziesięć godzin dydaktycznych.

Rachunek, bo bez niego nie zrozumiecie reszty.

Za godzinę zajęć na umowie cywilnoprawnej dostaję na jednej uczelni kwotę brutto, która po odliczeniach daje mi mniej, niż dostaje korepetytor w moim mieście. Na drugiej uczelni jest trochę lepiej.

Dwieście dziesięć godzin to brzmi jak niepełny etat i to jest podstawowe kłamstwo tego systemu. Bo za godzinę zajęć płacą mi za godzinę. Nie płacą za przygotowanie — a przygotowanie nowego kursu to jest, realnie, dwie do czterech godzin na jedno spotkanie.

Nie płacą za sprawdzanie prac. Nie płacą za konsultacje, których udzielam, bo jestem nauczycielem i nie zamierzam nie udzielać. Nie płacą za egzaminy.

Kiedy zsumowałem to raz, w 2022 roku, wyszło mi, że na jedną opłaconą godzinę pracuję dwie i pół.

Umowy dostaję na semestr. Czyli dwa razy w roku dowiaduję się, czy mam pracę, i dowiaduję się tego w drugiej połowie września, na dwa tygodnie przed początkiem zajęć. W 2020 roku dowiedziałem się dwudziestego ósmego września, że dwóch z moich czterech kursów nie będzie, bo nie zebrała się grupa.

I nie mam urlopu, i nie mam chorobowego, i w lipcu i sierpniu nie mam dochodu z uczelni, i składki opłacam z działalności, którą prowadzę obok, żeby mieć ubezpieczenie.

A teraz to, czego nie mówię studentom.

Ja jestem dobrym wykładowcą. Mam na to dowody, które mnie krępują: od sześciu lat mam najwyższe oceny w ankietach na swoim wydziale, trzy razy dostałem wyróżnienie studenckie. Prowadzę seminarium, na które zapisuje się trzy razy więcej osób, niż jest miejsc.

I nie dostanę etatu. I wiem, dlaczego, i to nie jest spisek: etatów jest mało, odchodzą ludzie co kilka lat, a punktowane publikacje to jest to, co się liczy w konkursie, i ja przy dwustu dziesięciu godzinach i dwóch uczelniach napisałem w ostatnich czterech latach trzy artykuły, a konkurencja, która ma etat i dydaktykę na poziomie stu dwudziestu godzin, napisała dziewięć.

Czyli jestem w pętli: nie mam etatu, bo uczę za dużo, a uczę za dużo, bo nie mam etatu.

I jest jeszcze jedna rzecz, najgłupsza. Studenci przychodzą do mnie i pytają, czy warto robić doktorat.

I ja mówię prawdę. Mówię, jak to wygląda, i podaję kwoty, i mówię o umowach. I mimo to co roku ktoś się decyduje, i ja piszę mu rekomendację, i piszę ją dobrze, bo on jest zdolny.

I czasem, pisząc taką rekomendację, czuję się jak człowiek, który zapisuje kogoś do swojego własnego kłopotu i robi to bardzo porządnie.

wyświetleń36 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.