Mama nazywa mnie imieniem mojego brata, który nie żyje od dziewięciu lat, i ja się odzywam.
Mam czterdzieści sześć lat. Marek był o trzy lata starszy. Zmarł w 2017 roku, we śnie, miał czterdzieści cztery lata i serce.
Zacznę od tego, co nie jest wyjaśnieniem, bo wszyscy od razu do niego sięgają:
Mama nie ma demencji.
Ma siedemdziesiąt osiem lat, mieszka sama, prowadzi swoje rachunki, rozwiązuje krzyżówki, pamięta numery telefonów, pamięta, kto co powiedział w 1998 roku, i raz w miesiącu robi mi uwagę o tym, że tyję. Była u lekarza, bo ja ją zaprowadziłam, i jest zdrowa jak na swój wiek.
Ona wie, że mówi do mnie "Marek". Robi to świadomie i nigdy się nie poprawia.
Pierwszy raz: lato 2018, rok po jego śmierci. Obiad, przy stole pięć osób, mój mąż, mój syn, ciotka. Mama powiedziała: "Marek, podaj sól".
I ja podałam sól.
I nikt nic nie powiedział. Pięć osób przy stole i cisza, i podana sól, i rozmowa poszła dalej.
Ta cisza stała się zasadą i trwa osiem lat.
Liczę to od 2022. Zapisuję w kalendarzu w telefonie:
2022 — jedenaście razy. 2023 — dziewiętnaście. 2024 — dwadzieścia cztery. 2025 — trzydzieści jeden. Ten rok, do października — dwadzieścia dziewięć.
Rośnie.
Teraz to, co jest naprawdę nie w porządku, i to jest powód, dla którego to piszę:
W 2024 zauważyłam, że ja odpowiadam jak on.
Marek mówił do niej "no dobra, mamuś". Ja nigdy w życiu tak nie mówiłam. W marcu 2024 usłyszałam, jak mówię "no dobra, mamuś", i odłożyłam słuchawkę i siedziałam dwadzieścia minut.
Potem sprawdziłam i to nie był pierwszy raz.
I najgorsze zdanie w tym wpisie:
Kiedy jestem Markiem, ona jest dla mnie ciepła.
Ona do mnie, do swojej córki, przez czterdzieści sześć lat miała jeden ton: rzeczowy, oceniający, trochę zawiedziony. Ja byłam ta, która ogarnia. On był ten, którego się kochało.
A teraz, przez telefon, kiedy nazywa mnie jego imieniem, mówi do mnie miękko. Mówi "zjadłeś coś?". Mówi "nie przejmuj się".
I ja mam czterdzieści sześć lat i czekam na te telefony.
Nie powiedziałam o tym nikomu. Mój mąż to słyszy i udaje, że nie. Żona Marka nie wie i nie dowie się, bo ona nazwałaby to po imieniu, i to imię jest brzydkie.
I nie wiem, o co pytam. Może o to: czy ja jej w czymś pomagam, czy tylko sobie, i czy jest różnica, i co się stanie, jak ona umrze, i kto wtedy będzie do mnie mówił miękko.
Komentarze