Przez sześć zim paliłem w piecu tym, czym nie wolno, a od 2023 mam nowy kocioł z dotacji i sąsiedzi mi gratulowali.
Mam pięćdziesiąt cztery lata. Dom z 1978 roku, zbudowany przez mojego ojca, sto dwadzieścia metrów, nieocieplony do 2023.
Piec: zasypowy, stary, taki, jaki stał w połowie domów w tym miasteczku. Kopciuch.
Lata, o których mówię: od zimy 2016/2017 do zimy 2021/2022. Sześć sezonów.
Czym paliłem, i piszę to tak, żeby nie ściemniać:
Węglem, kiedy był. Drewnem, często mokrym, z palciarni za torami, którą brałem workami prawie darmo. Zrzynami z płyty wiórowej. Deskami z podłogi, które wyrzuciliśmy przy remoncie u szwagra, lakierowanymi.
I plastikiem.
Nie workami ze śmieciami — nie chcę się wybielać, ale chcę być dokładny: nie wrzucałem tam kuchennych śmieci. Wrzucałem opakowania, styropian z kartonów, folię, jakieś dwadzieścia razy na sezon, zawsze po dwudziestej pierwszej, kiedy już nie było widać dymu.
Dlaczego, i tu są liczby, bo bez liczb to będzie wyglądało na zwykłą podłość:
W 2016 zarabiałem na rękę tyle, że po opłatach zostawało nam z żoną na jedzenie i na nic więcej. Tona węgla w 2016 to było kilkaset złotych, w 2022 kosztowała trzy i pół tysiąca, a my spalaliśmy cztery do pięciu ton na sezon. W 2019 moja żona straciła pracę i była bez niej jedenaście miesięcy.
To nie jest usprawiedliwienie. To jest odpowiedź na pytanie, które dostanę w komentarzach.
Teraz część, której nie umiem odłożyć.
Osiemnaście metrów od mojego komina jest dom sąsiadki. Ona ma sześćdziesiąt siedem lat i od 2015 mieszka z nią wnuk — jego matka wyjechała.
Ten chłopiec, kiedy ja paliłem, miał od czterech do dziewięciu lat. Dwa razy był w szpitalu. Raz w lutym 2019, raz w styczniu 2021. Wiem o tym, bo sąsiadka mi mówiła, przez płot, i ja mówiłem "oj, niech zdrowieje".
Nie twierdzę, że to przeze mnie. Chcę być w tym uczciwy: nie wiem. W tym miasteczku zimą dymiło sto kominów i nikt nigdy nie rozdzieli tego na mój i nie mój.
I to właśnie jest to, czego nie umiem odłożyć. Nie wina. Niewiedza. Ja się już nigdy nie dowiem, a on będzie miał to płuco, jakie będzie miał.
2023: wymieniłem na pellet, z programu, dostałem dotację i jeszcze pożyczkę na ocieplenie. Papiery załatwiła mi córka.
Jak wyszedł pierwszy sezon na nowym kotle, sąsiadka powiedziała mi przez płot: "panie, teraz to się lepiej oddycha".
A ja powiedziałem: "no widzi pani, warto było".
I na koniec to, co przekreśla cały ten wpis jako historię o poprawie.
Drugi tydzień stycznia tego roku. Minus osiemnaście w nocy, pellet mi się skończył, dostawa była za sześć dni.
Napaliłem zrzynami z płyty. Dwa razy, w dwóch kolejnych wieczorach, po dwudziestej pierwszej.
Nie jestem człowiekiem, który się zmienił. Jestem człowiekiem, który ma nowy kocioł.
Komentarze