Mam łuszczycę na rękach od 2011 roku i zbudowałam wokół niej cały zestaw zasad, i ten zestaw kosztował mnie więcej niż choroba.

Mam czterdzieści trzy lata. Rozpoznanie w 2011, po dwóch latach chodzenia z tym, że "to od proszku". Ręce, łokcie, a od 2019 też linia włosów nad karkiem.

Jak to wygląda, w jednym zdaniu, bo to jest potrzebne do reszty: na grzbietach dłoni i na palcach, zmiennie, czasem prawie nie ma, czasem jest tak, że ludzie patrzą drugi raz.

Nie boli. To znaczy — czasem pęka i wtedy boli, ale to nie jest wpis o bólu.

To jest wpis o rękach, które są widoczne.

Zasady, które sobie ustawiłam przez czternaście lat. Nigdy ich nikomu nie wyliczyłam:

Rękawy od kwietnia do kwietnia. Mam cztery bluzki z długim rękawem w letnim materiale, kupione specjalnie, i w lipcu chodzę w nich po mieście.

Płacę kartą. Zawsze. Nie dlatego, że wygodniej — dlatego, że przy gotówce trzeba wyciągnąć otwartą dłoń i podać monety drugiej osobie do ręki.

Nie chodzę do fryzjera od 2016. Kupiłam maszynkę i obcinam się sama nad wanną, bo przy myciu głowy fryzjer ma ręce na mojej skórze i patrzy z góry.

W pracy trzymam w lewej ręce segregator albo kubek, żeby prawa była zajęta i żeby nie podawać jej pierwsza.

Na zdjęciach ręce za plecami. Od 2012. Mam album córki i w nim szesnaście lat kobiety stojącej jak na komisji.

W 2018 odmówiłam zostania matką chrzestną dzieci mojej siostry. Powiedziałam, że nie chodzę do kościoła. Prawdziwy powód był taki, że przy chrzcielnicy wszyscy robią zdjęcia rąk.

Moja siostra do dziś myśli, że to był światopogląd. Mam z nią o to chłód, który trwa siedem lat, i nigdy jej nie wyprowadziłam z błędu, bo wyprowadzenie z błędu byłoby gorsze.

A teraz koszt, o którym naprawdę jest ten wpis.

Moja córka ma szesnaście lat. Jak miała trzynaście, przyszła i poprosiła, żebym jej zaplotła włosy.

I ja powiedziałam, że nie mam czasu.

Powiedziałam to wtedy, bo musiałabym mieć ręce w jej włosach, nad jej skórą, przez dziesięć minut, przy świetle.

I potem powiedziałam to jeszcze — nie wiem ile razy. Trzydzieści? Więcej. Zawsze "nie teraz", "jestem zmęczona", "poproś ciocię".

Przestała prosić w 2023.

I ona nie myśli, że jej mama ma chorą skórę. Ona myśli, że jej mama nie lubi jej czesać. Powiedziała to raz, żartem, przy mojej mamie: "mama mnie nigdy nie czesała".

Rzecz medyczna, dla porządku, bo ktoś zapyta: byłam u dermatologa na NFZ, maści, fototerapia, dwadzieścia osiem zabiegów w 2020 z poprawą na pół roku. Do programu lekowego się nie kwalifikuję — lekarz wyjaśnił mi, że moja postać jest "umiarkowana". Czyli mam to na zawsze i nie dostanę nic.

Dostałam skierowanie na sanatorium do Buska. Przyznane, dwadzieścia jeden dni, termin miałam w maju tego roku.

Nie pojechałam.

Nie z powodu pieniędzy i nie z powodu pracy. Dzwoniłam i pytałam o pokój jednoosobowy, dopłata była do zapłacenia i ja te pieniądze mam.

Nie pojechałam, bo przez dwadzieścia jeden dni w takim miejscu człowiek chodzi w krótkim rękawie, w basenie i w kolejce do zabiegów, i wszyscy widzą wszystko.

Mam w szufladzie leczenie, na które czekałam dwa lata, i nie pojechałam na nie dlatego, że tam trzeba mieć odkryte ręce.

wyświetleń42 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.