Z pieniędzy, które rodzina zrzuciła się na pogrzeb wujka w 2017 roku, zostało trzy tysiące sto złotych i te pieniądze wzięłam ja.
Mam czterdzieści dziewięć lat. Wujek Zdzisław był bratem mojej mamy. Zmarł w marcu 2017, miał siedemdziesiąt dwa lata. Żona zmarła mu w 2011, dzieci nie mieli.
Dlaczego to ja: mieszkam najbliżej, dwa przystanki od jego mieszkania, i ja zawsze załatwiam papiery w tej rodzinie. To nie była niczyja decyzja, to się po prostu tak robi od dwudziestu lat.
Zrzutka: czternaście osób. Siedem tysięcy dwieście złotych, w kopertach, do mojej ręki, w ciągu czterech dni.
Pamiętam, kto ile dał, i pamiętam dwie rzeczy z tej listy do dziś:
Ciotka Jadwiga, siostra mamy, wtedy siedemdziesiąt sześć lat, emerytura tysiąc sześćset. Dała trzysta złotych.
I kuzyn, który był wtedy bez pracy czwarty miesiąc. Dał sto pięćdziesiąt i przeprosił, że tyle.
Koszty, wszystkie:
Usługa pogrzebowa, trumna, przewóz, kremacji nie było — pięć tysięcy dwieście. Otwarcie i zamknięcie grobu, bo poszedł do grobu żony — tysiąc czterysta. Kwiaty, nekrolog w gazecie, obiad dla trzydziestu osób w domu kultury — tysiąc pięćset.
Razem osiem tysięcy sto.
Czyli zrzutka nie wystarczyła i ja dołożyłam dziewięćset złotych swoich. I to powiedziałam rodzinie, i to była prawda, i przez to przez chwilę byłam w tej rodzinie bohaterem.
A teraz to, czego nie powiedziałam.
W maju 2017 złożyłam w ZUS wniosek o zasiłek pogrzebowy. Należy się temu, kto pokrył koszty, i ja miałam faktury na swoje nazwisko, więc dostałam cztery tysiące złotych.
Cztery tysiące minus moje dziewięćset to trzy tysiące sto, które nie były moje.
I nie powiedziałam o tym nikomu. Nigdy. Dziewięć lat.
Co z tym zrobiłam, dokładnie, bo nie chcę, żeby to brzmiało mgliście: mój syn miał wtedy aparat na zęby, cztery tysiące osiemset, w ratach po ośmiuset. Tymi pieniędzmi zapłaciłam ratę czwartą, piątą, szóstą i część siódmej. Mam to w wyciągach, sprawdziłam w zeszłym tygodniu, zanim to napisałam.
W 2019 kuzyn — ten, który dał sto pięćdziesiąt — zapytał mnie przy okazji, czy coś z tamtej zrzutki zostało.
Powiedziałam, że nie, że jeszcze dołożyłam.
Dwie osoby z tych czternastu już nie żyją. Jedna z nich to ciotka Krystyna, która dała pięćset i która ostatnie trzy lata życia liczyła leki na sztuki.
A teraz powód, dla którego piszę to w tym tygodniu, a nie dwa lata temu.
We wrześniu przyszła do mnie ciotka Jadwiga. Ma teraz osiemdziesiąt pięć lat.
Przyniosła kopertę. W kopercie dwa tysiące złotych. I powiedziała: "ty to weź, ty się na tym znasz, żeby dzieci się potem nie szarpały".
To są pieniądze na jej pogrzeb.
I ja tę kopertę wzięłam, i powiedziałam "dobrze, ciociu", i ona była spokojna, i wyszła.
Ta koperta leży w tej samej szufladzie, w której dziewięć lat temu leżało czternaście innych.
I ja siedzę nad nią trzeci tydzień i nie wiem, czy mam prawo być osobą, której ta kobieta zaufała, i nie wiem, jak jej to oddać, nie mówiąc jej, dlaczego.
Komentarze