Z pieniędzy, które rodzina zrzuciła się na pogrzeb wujka w 2017 roku, zostało trzy tysiące sto złotych i te pieniądze wzięłam ja.

Mam czterdzieści dziewięć lat. Wujek Zdzisław był bratem mojej mamy. Zmarł w marcu 2017, miał siedemdziesiąt dwa lata. Żona zmarła mu w 2011, dzieci nie mieli.

Dlaczego to ja: mieszkam najbliżej, dwa przystanki od jego mieszkania, i ja zawsze załatwiam papiery w tej rodzinie. To nie była niczyja decyzja, to się po prostu tak robi od dwudziestu lat.

Zrzutka: czternaście osób. Siedem tysięcy dwieście złotych, w kopertach, do mojej ręki, w ciągu czterech dni.

Pamiętam, kto ile dał, i pamiętam dwie rzeczy z tej listy do dziś:

Ciotka Jadwiga, siostra mamy, wtedy siedemdziesiąt sześć lat, emerytura tysiąc sześćset. Dała trzysta złotych.

I kuzyn, który był wtedy bez pracy czwarty miesiąc. Dał sto pięćdziesiąt i przeprosił, że tyle.

Koszty, wszystkie:

Usługa pogrzebowa, trumna, przewóz, kremacji nie było — pięć tysięcy dwieście. Otwarcie i zamknięcie grobu, bo poszedł do grobu żony — tysiąc czterysta. Kwiaty, nekrolog w gazecie, obiad dla trzydziestu osób w domu kultury — tysiąc pięćset.

Razem osiem tysięcy sto.

Czyli zrzutka nie wystarczyła i ja dołożyłam dziewięćset złotych swoich. I to powiedziałam rodzinie, i to była prawda, i przez to przez chwilę byłam w tej rodzinie bohaterem.

A teraz to, czego nie powiedziałam.

W maju 2017 złożyłam w ZUS wniosek o zasiłek pogrzebowy. Należy się temu, kto pokrył koszty, i ja miałam faktury na swoje nazwisko, więc dostałam cztery tysiące złotych.

Cztery tysiące minus moje dziewięćset to trzy tysiące sto, które nie były moje.

I nie powiedziałam o tym nikomu. Nigdy. Dziewięć lat.

Co z tym zrobiłam, dokładnie, bo nie chcę, żeby to brzmiało mgliście: mój syn miał wtedy aparat na zęby, cztery tysiące osiemset, w ratach po ośmiuset. Tymi pieniędzmi zapłaciłam ratę czwartą, piątą, szóstą i część siódmej. Mam to w wyciągach, sprawdziłam w zeszłym tygodniu, zanim to napisałam.

W 2019 kuzyn — ten, który dał sto pięćdziesiąt — zapytał mnie przy okazji, czy coś z tamtej zrzutki zostało.

Powiedziałam, że nie, że jeszcze dołożyłam.

Dwie osoby z tych czternastu już nie żyją. Jedna z nich to ciotka Krystyna, która dała pięćset i która ostatnie trzy lata życia liczyła leki na sztuki.

A teraz powód, dla którego piszę to w tym tygodniu, a nie dwa lata temu.

We wrześniu przyszła do mnie ciotka Jadwiga. Ma teraz osiemdziesiąt pięć lat.

Przyniosła kopertę. W kopercie dwa tysiące złotych. I powiedziała: "ty to weź, ty się na tym znasz, żeby dzieci się potem nie szarpały".

To są pieniądze na jej pogrzeb.

I ja tę kopertę wzięłam, i powiedziałam "dobrze, ciociu", i ona była spokojna, i wyszła.

Ta koperta leży w tej samej szufladzie, w której dziewięć lat temu leżało czternaście innych.

I ja siedzę nad nią trzeci tydzień i nie wiem, czy mam prawo być osobą, której ta kobieta zaufała, i nie wiem, jak jej to oddać, nie mówiąc jej, dlaczego.

wyświetleń41 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.