W listopadzie 2018 mój ojciec umierał w domu i to ja nie pozwoliłem wezwać księdza, i moja matka nie powiedziała tego głośno ani razu przez osiem lat.
Mam pięćdziesiąt lat. Ojciec zmarł 14 listopada 2018, o czwartej nad ranem, miał siedemdziesiąt sześć lat. Nowotwór, ostatnie dziewięć tygodni w domu, my przy nim na zmiany.
Mój ojciec nie był w kościele od 1979 roku. To nie była filozofia, to był jakiś konflikt z ówczesnym proboszczem o rzeczy parafialne, o którym nigdy nie chciał mówić. Nie przyjmował, nie chodził, na pasterkę nie szedł, kolędy nie wpuszczał. Czterdzieści lat.
I jest jedno zdanie, na którym wszystko w tej historii stoi.
1996 rok. Wracaliśmy samochodem z pogrzebu jego kolegi, ja prowadziłem, on siedział obok. I powiedział: "jak ja będę umierał, żadnego klechy mi tu nie przyprowadzajcie".
Tylko ja to słyszałem. W samochodzie było dwóch ludzi.
Listopad 2018. Ostatnie dwa dni, ojciec już nie mówił i nie otwierał oczu.
I mama poprosiła o księdza.
Nie zażądała. Poprosiła, cicho, w kuchni, trzymając się blatu. Moja siostra była za. Ja powiedziałem nie.
I to nie było tak, że powiedziałem nie i poszedłem. Ja stanąłem w drzwiach jego pokoju. Fizycznie. Mama płakała w przedpokoju z telefonem w ręce i numerem do kancelarii, i ja stałem w tych drzwiach.
I ona powiedziała mi wtedy zdanie, które mam w głowie codziennie: "to nie dla niego, to dla mnie".
I ja powiedziałem: "on nie chciał".
Ksiądz nie przyszedł. Ojciec umarł dwie noce później.
Msza pogrzebowa była, parafia pochowała go normalnie, i ksiądz wiedział, bo w małym mieście wszyscy wiedzą, i nie powiedział ani słowa, i za to mu do dziś jestem wdzięczny.
Co było potem:
Siostra powiedziała mi przy samochodzie, po pogrzebie: "ty tu byłeś raz w tygodniu, a ona tu zostaje do końca życia".
Mama nie powiedziała mi nic. Osiem lat. Rozmawiamy co drugi dzień, jeżdżę do niej, ona nigdy do tego nie wróciła ani jednym zdaniem.
Raz, w 2022, przy obiedzie, powiedziała do mojej żony, nie do mnie: "ja za niego odmawiam, bo ktoś musi".
A teraz to, czego nie powiedziałem nikomu i po co w ogóle to piszę.
Ja już nie jestem pewien tamtego zdania z 1996 roku.
Jestem pewien samochodu. Pamiętam drogę, pamiętam, że wracaliśmy z Woli, pamiętam, że padało. Jestem pewien, że powiedział coś o klesze i o umieraniu.
Ale nie jestem już pewien, czy mówił o sobie.
Bo na tym pogrzebie była historia o tym, że rodzina kolegi sprowadziła księdza na siłę, nieprzytomnemu, i ojciec mógł mówić o tamtym człowieku. Mógł mówić: nie dajcie mu tego zrobić. A ja mogłem to usłyszeć jako jego własną wolę, bo tak było prościej.
Osiem lat przewijam w głowie dwadzieścia sekund z 1996 roku i za każdym razem brzmi inaczej.
I nigdy nie powiedziałem mamie, że nie jestem pewien.
Bo jedyne, co trzyma tamtą noc w jakimś porządku, to to, że ja wtedy wiedziałem.
Komentarze