Jestem jedną z czworga dzieci i od jedenastu lat na grób jeżdżę tylko ja, a trzy i pół roku temu przestałam o tym mówić.
Mam pięćdziesiąt trzy lata. Ojciec zmarł w 2009, mama w 2015, leżą razem.
Rodzeństwo: brat pięćdziesiąt pięć lat, Warszawa. Brat czterdzieści dziewięć, Wrocław. Siostra czterdzieści cztery, w Holandii od 2007.
Ja mieszkam jedenaście kilometrów od cmentarza i to jest całe wyjaśnienie, dlaczego to ja. Nie wybierałam tego i nikt mi tego nie kazał.
Co to znaczy "jeżdżę na grób", bo ludzie, którzy tego nie robią, myślą, że chodzi o pięć minut stania przy płycie:
Mycie płyty, dwa razy w roku, na wiosnę i przed pierwszym listopada. Szczotka, woda w baniaku z domu, bo kran jest na drugim końcu.
Znicze. Latem co dwa tygodnie, bo wypalają się szybciej. Wkłady kupuję hurtem, po trzydzieści sztuk.
Chryzantemy w listopadzie, dwie donice.
Opłata za grób w parafii. Zapłaciłam w 2019, tysiąc dwieście złotych na dwadzieścia lat, i mam na to pokwitowanie, i nikt mnie o nie nigdy nie zapytał.
Pęknięcie płyty w 2021 i złocenie liter, kamieniarz, dziewięćset złotych.
A teraz to, co robiłam przez dziesięć lat i czego się dziś wstydzę.
Po każdej wizycie robiłam zdjęcie i wysyłałam na grupę rodzinną.
Za każdym razem. Osiem lat. Zdjęcie czystej płyty, zdjęcie znicza, zdjęcie chryzantem.
Oni odpisywali "dzięki", "ładnie", serduszko, "jesteś kochana".
I w marcu 2023 przestałam. Bez słowa, bez awantury, bez "a wy to nigdy". Po prostu pojechałam, umyłam i nie zrobiłam zdjęcia.
Minęło czterdzieści trzy miesiące.
W listopadzie 2023 siostra napisała: "byłaś?". Napisałam: "byłam". I to jest cała rozmowa o grobie naszych rodziców w ciągu trzech i pół roku.
I ja nie mam prawa się o to obrażać, i to jest początek tego wpisu, a nie jego koniec.
Ale ten wpis nie jest o nich, i tu muszę być uczciwa.
Pierwsza rzecz: te zdjęcia nie były informacją. To był rachunek. Przez osiem lat raz na dwa tygodnie wystawiałam trzem osobom rachunek, o który mnie nie prosiły, i nazywałam to pamięcią o rodzicach. To był rachunek i oni go czuli, i dlatego odpisywali "jesteś kochana", bo tyle się płaci.
Druga rzecz jest gorsza.
Odkąd przestałam wysyłać zdjęcia, jeżdżę rzadziej.
Policzyłam z kalendarza. 2022 — czternaście razy. 2024 — pięć razy. Ten rok, do dziś — trzy.
Czyli przez osiem lat jeździłam między innymi po to, żeby wysłać zdjęcie.
Mama leży tam z ojcem i przez pół mojej żałoby byłam na tym cmentarzu z telefonem w ręce.
Pierwszego listopada będziemy tam we czworo. Przyjadą wszyscy, to jedyny dzień w roku, kiedy przyjeżdżają, i to też jest prawda — przyjeżdżają.
Płyta będzie czysta, bo umyję ją trzydziestego października.
I nie wiem, co mam zrobić: powiedzieć im to wszystko przy grobie, czego nikt nie chce, czy stać cicho i pozwolić, żeby myśleli, że ta płyta jest czysta sama z siebie, co jest kłamstwem, które sama wymyśliłam i sama utrzymuję.
Komentarze