Chodzę na terapię czwarty rok i mój mąż myśli, że chodzę na włoski.

Mam trzydzieści osiem lat. Jesteśmy razem czternaście lat, po ślubie dwanaście. Mamy dwóch synów, dziewięć i sześć lat.

Liczby, bo w nich jest cała waga tego wpisu:

Od października 2022. Wtorki, siedemnasta, pięćdziesiąt minut. Sto osiemdziesiąt złotych gotówką za sesję.

Sto siedemdziesiąt jedna sesja. Trzydzieści tysięcy siedemset osiemdziesiąt złotych. Z moich pieniędzy, z konta, które mam od czasów przed ślubem, i to jedyna rzecz w tym domu, której on nie widzi.

Jak to jest utrzymywane, bo to jest robota:

Na początku 2022 naprawdę zapisałam się na włoski. Dwa miesiące, trzy razy byłam. Mam z tego fakturę, podręcznik i teczkę, i to wszystko jest nadal w bagażniku samochodu.

Po włosku znam około trzydziestu słów i wymyślam zdania, które mu mówię w samochodzie, kiedy pyta, co dziś było.

Mam w telefonie notatkę, w której zapisuję, co powiedziałam, żeby się nie pomylić. Siedemdziesiąt jeden pozycji.

A teraz powód, dla którego nie mogę mu powiedzieć, i to jest cała rzecz.

Ja jestem na tej terapii z powodu niego.

I nie w ten sposób, w jaki wszyscy pomyślą. On mnie nie bije, nie pije, nie zdradza, nie krzyczy. On jest dobrym człowiekiem i dobrym ojcem i gdybym miała wyjść za niego jeszcze raz, wyszłabym.

Jestem na tej terapii dlatego, że od 2019 roku nie umiem powiedzieć mu ani jednego prawdziwego zdania.

O niczym. O tym, czy chcę jechać na te wakacje. O tym, że nie lubię jego matki. O tym, że boję się trzeciego dziecka, o którym on mówi od dwóch lat. O tym, że płakałam w samochodzie w czerwcu czterdzieści minut.

Na wszystko odpowiadam zdaniem, które jest o pół centymetra obok.

I sto siedemdziesiąt godzin przegadałam dokładnie o tym, i nadal nie wiem, skąd to się wzięło.

Skąd biorę pewność, że nie mogę mu powiedzieć. Mam na to jeden dowód i jest śmiesznie mały.

W 2021 roku, raz, przy jakimś koledze z pracy, powiedział: "ten to chodzi do psychologa", i się zaśmiał. Jedno zdanie, pięć lat temu, prawdopodobnie bez znaczenia.

Na tym jednym zdaniu zbudowałam cztery lata kłamstwa.

Moja mama, dla kontekstu, bo to też siedzi w środku: jak miałam dwadzieścia siedem lat i powiedziałam jej, że chcę iść do kogoś, powiedziała, że za jej czasów szło się do kościoła albo się brało w garść. Próbowałam wtedy przez NFZ, dostałam termin za siedem miesięcy i nie poszłam.

Moja terapeutka zadała mi w zeszłym roku pytanie, którego nie umiem rozwiązać do dziś: "co się stanie, jeśli on się dowie?".

I ja nie mam odpowiedzi. Nie boję się, że odejdzie. Nie boję się, że będzie się śmiał. Nie umiem wymyślić żadnego złego zakończenia — i mimo to nie mogę.

To jest najdziwniejsza rzecz, jaką o sobie wiem.

Za dwa tygodnie mamy dwunastą rocznicę.

Mam w portfelu kartkę, na której napisałam jedno zdanie: "Od czterech lat we wtorki nie chodzę na włoski".

Ta kartka ma czternaście miesięcy. Przełożyłam ją do dwóch różnych portfeli.

wyświetleń44 komentarzy0 reakcji0
Odpowiedz wpisem

Czy to brzmi jak Twoja historia?

Twoja historia też tu należy. Bez nazwy, bez e-maila, bez niczego, co wskazuje na Ciebie.

Napisz swoją historię

Komentarze

Nie opublikowano jeszcze żadnych komentarzy.
Twój komentarz pojawi się od razu.
Oficjalna aplikacja

Confessions ma teraz aplikację

To samo miejsce, tylko szybsze i lżejsze w telefonie. Wszystko, co tu lubisz, jednym dotknięciem.

Pobierz aplikację · ⁦17 MB⁩ Po pobraniu otwórz plik i zezwól na instalację z tego źródła. Aplikacja jest oficjalna i podpisana przez Confessions.