Chodzę na terapię czwarty rok i mój mąż myśli, że chodzę na włoski.
Mam trzydzieści osiem lat. Jesteśmy razem czternaście lat, po ślubie dwanaście. Mamy dwóch synów, dziewięć i sześć lat.
Liczby, bo w nich jest cała waga tego wpisu:
Od października 2022. Wtorki, siedemnasta, pięćdziesiąt minut. Sto osiemdziesiąt złotych gotówką za sesję.
Sto siedemdziesiąt jedna sesja. Trzydzieści tysięcy siedemset osiemdziesiąt złotych. Z moich pieniędzy, z konta, które mam od czasów przed ślubem, i to jedyna rzecz w tym domu, której on nie widzi.
Jak to jest utrzymywane, bo to jest robota:
Na początku 2022 naprawdę zapisałam się na włoski. Dwa miesiące, trzy razy byłam. Mam z tego fakturę, podręcznik i teczkę, i to wszystko jest nadal w bagażniku samochodu.
Po włosku znam około trzydziestu słów i wymyślam zdania, które mu mówię w samochodzie, kiedy pyta, co dziś było.
Mam w telefonie notatkę, w której zapisuję, co powiedziałam, żeby się nie pomylić. Siedemdziesiąt jeden pozycji.
A teraz powód, dla którego nie mogę mu powiedzieć, i to jest cała rzecz.
Ja jestem na tej terapii z powodu niego.
I nie w ten sposób, w jaki wszyscy pomyślą. On mnie nie bije, nie pije, nie zdradza, nie krzyczy. On jest dobrym człowiekiem i dobrym ojcem i gdybym miała wyjść za niego jeszcze raz, wyszłabym.
Jestem na tej terapii dlatego, że od 2019 roku nie umiem powiedzieć mu ani jednego prawdziwego zdania.
O niczym. O tym, czy chcę jechać na te wakacje. O tym, że nie lubię jego matki. O tym, że boję się trzeciego dziecka, o którym on mówi od dwóch lat. O tym, że płakałam w samochodzie w czerwcu czterdzieści minut.
Na wszystko odpowiadam zdaniem, które jest o pół centymetra obok.
I sto siedemdziesiąt godzin przegadałam dokładnie o tym, i nadal nie wiem, skąd to się wzięło.
Skąd biorę pewność, że nie mogę mu powiedzieć. Mam na to jeden dowód i jest śmiesznie mały.
W 2021 roku, raz, przy jakimś koledze z pracy, powiedział: "ten to chodzi do psychologa", i się zaśmiał. Jedno zdanie, pięć lat temu, prawdopodobnie bez znaczenia.
Na tym jednym zdaniu zbudowałam cztery lata kłamstwa.
Moja mama, dla kontekstu, bo to też siedzi w środku: jak miałam dwadzieścia siedem lat i powiedziałam jej, że chcę iść do kogoś, powiedziała, że za jej czasów szło się do kościoła albo się brało w garść. Próbowałam wtedy przez NFZ, dostałam termin za siedem miesięcy i nie poszłam.
Moja terapeutka zadała mi w zeszłym roku pytanie, którego nie umiem rozwiązać do dziś: "co się stanie, jeśli on się dowie?".
I ja nie mam odpowiedzi. Nie boję się, że odejdzie. Nie boję się, że będzie się śmiał. Nie umiem wymyślić żadnego złego zakończenia — i mimo to nie mogę.
To jest najdziwniejsza rzecz, jaką o sobie wiem.
Za dwa tygodnie mamy dwunastą rocznicę.
Mam w portfelu kartkę, na której napisałam jedno zdanie: "Od czterech lat we wtorki nie chodzę na włoski".
Ta kartka ma czternaście miesięcy. Przełożyłam ją do dwóch różnych portfeli.
Komentarze