Evliyim ve bunu kimseye söylemedim ama bazen eşimin beni sevdiğinden değil, bana alıştığından korkuyorum. Dışarıdan bakınca gayet düzgün bir evliliğimiz var, kavga gürültü yok, aileler görüşüyor, bayramlarda beraberiz, sofraya oturuyoruz, faturaları bölüşüyoruz, tatil yapıyoruz, herkes “siz birbirinizi çok iyi tamamlıyorsunuz” diyor.

Ama ben son bir yıldır küçük şeylere takılmaya başladım. Eskiden eve geldiğimde yüzü değişirdi, şimdi telefonundan başını kaldırıp “hoş geldin” diyor. Eskiden bir şey anlatırken gözümün içine bakardı, şimdi çoğu konuşmamız market listesi, çocuk, trafik, iş, fatura, annesi, benim annem arasında geçiyor.

Bir gece özellikle denemek için hiç konuşmadım. Ne anlatacak diye bekledim. O da konuşmadı. İki saat yan yana oturduk ve sanki iki yabancı insan aynı oturma odasını paylaşıyordu. Sonra düşündüm, belki de uzun evlilik budur, insanlar birbirinin yanında sessiz kalabilecek kadar rahat olur.

Ama benim hissettiğim rahatlık değildi, görünmezlikti. Bazen bilerek geç geliyorum, özleyecek mi diye. Bazen mesaj atmıyorum, merak edecek mi diye. Biliyorum çocukça ama insan sevildiğini ölçmeye başladığında zaten bir şeyler yanlış gidiyor gibi geliyor.

Daha kötüsü, onu kaybetme düşüncesi beni korkutuyor ama onunla bu şekilde yaşlanma düşüncesi de korkutuyor. Belki ben romantik beklentiler yüzünden normal bir evliliği problemli sanıyorum, belki de gerçekten birbirimizi kaybetmiş durumdayız ve sadece düzen bozulmasın diye bunu söylemiyoruz.

İnsan bir gün eşine bakıp “seni seviyorum ama artık senin yanında kendimi sevilmiş hissetmiyorum” dese bu ilişkiyi kurtarmaya mı çalışmış olur, yoksa yıllardır sessizce duran çatlağı kendi eliyle mi büyütür, bunu hiç bilmiyorum.