Çok pratik bir soru, çünkü yedi yıldır aynı sorularla boğuşuyorum ve "Allah'tan umut kesilmez" cümlesine ihtiyacım yok.

Çocuğu olmayan bir çifte sorulan soruları nasıl durdurursunuz?

Yedi yıldır evliyiz. Beş yıl tedavi gördük: üç tüp bebek, iki başarısız, biri sekizinci haftada. Geçen yıl durduk. Doktor durmamızı söylemedi, biz durduk, ikimiz de artık istemiyoruz — bedenimiz ve evliliğimiz adına verdiğimiz en doğru karar bu.

Ailemiz bunu bilmiyor. Tedaviyi de bilmiyorlar. Hiçbirini bilmiyorlar, çünkü ilk yıl annem "kız kısır mı" cümlesini halasına sordu ve bu bana ulaştı.

Yani yedi yıldır her bayramda, her düğünde, her doğum gününde aynı soruları yiyoruz. "Ne zaman müjdeyi alacağız." "Geç kalmayın." "Benim gelinim hamile kaldı, bir doktora gidin." Kaynanam geçen yıl eşime bir hoca adresi verdi.

Eşim artık kalabalık yere gitmek istemiyor. Bu yıl iki düğüne gitmedik ve ben iş bahanesi uydurdum.

Denediklerim: konuyu değiştirmek — geri geliyor. Gülüp geçmek — cesaret veriyor. Bir kere anneme "bu konuyu kapatalım" dedim, ağladı ve bana "senin iyiliğini istiyorum" dedi, ve üç gün sonra tekrar sordu.

Ve kimseye söylemediğim şey: eşimin yüzündeki o ifadeyi görmektense ailemi kaybetmeyi tercih eder hale geldim, ve bunu düşündüğüm için kendimden utanıyorum.

Bu yoldan geçenlere soruyorum: sorular nasıl durdu? Gerçeği söylediniz mi, söylediyseniz ne oldu? Yoksa susup uzaklaştınız mı? Ve uzaklaşmak işe yaradı mı.