Hayatımda ilk kez gerçekten yalnız kalmayı öğreniyorum ve bunun ne kadar farklı bir şey olduğunu yeni anladım, çünkü eskiden yalnızlık benim için kimsenin beni istememesi demekti. Bu yüzden kötü ilişkilerde kaldım, bana iyi gelmeyen arkadaşlıklara tutundum, aramayan insanları ben aradım, özür dilemesi gereken kişiden ben özür diledim.

Yeter ki kimse gitmesin. Bir ortamda tek başıma kalmamak için sevmediğim insanlarla bile saatler geçirdim. Son zamanlarda bilinçli olarak bazı şeyleri yalnız yapmaya başladım. Tek başıma kahve içtim, sinemaya gittim, sahilde yürüdüm. İlk başta herkes bana bakıyor sanıyordum.

Özellikle kafede karşımdaki sandalye boşken sanki alnımda “yalnız” yazıyordu. Sonra fark ettim ki kimsenin umurunda değil. Daha önemlisi, benim de yavaş yavaş umurumda olmamaya başladı. İlk kez sessizlik beni terk edilmiş hissettirmedi. Hatta bazen rahatlatıyor.

Şimdi şunu düşünüyorum: Belki yıllardır insanları kaybetmekten değil, kendimle baş başa kalmaktan korkuyordum. Çünkü yalnız kaldığımda kimin beni sevdiği değil, benim kendim hakkında ne düşündüğüm ortaya çıkıyor. Ve belki de insanın kurabileceği en zor ilişki, kimse yokken kaçamayacağı kişiyle kurduğu ilişki.