Kardeşime borç para verdim, sonra onun borçlarını kapatmak için kredi çektim ve şimdi ailem beni cimri sanıyor. Yıllardır ailede “işi gücü düzgün olan” benim. Kardeşim hep biraz savruktu, kartları patlatır, arkadaşlarına göre yaşar, pahalı telefon alır, tatil yapar, sonra ay sonu gelir para isterdi.

Başta küçük miktarlar verdim, sonra büyüdü. Bir ara ev sahibine borcu vardı, kapattım. Sonra arabası için para istedi, verdim. Sonra “son kez” deyip benden büyük bir meblağ istedi ve ben de nakitim yetmeyince kendi adıma kredi çektim. O zaman gerçekten batacağını sanıyordum, ailede rezillik olmasın, annem babam üzülmesin diye yaptım.

İlk birkaç ay taksitleri ödedi, sonra başladı gecikmeler. Şimdi kredinin büyük kısmını ben ödüyorum. O ise hâlâ dışarı çıkıyor, yemek söylüyor, yeni ayakkabı alıyor, çocuklarının doğum günlerini büyük yapıyor. Bir kere dayanamadım “senin borcun var” dedim, bana “insan borçlu diye hayatını mı yaşamayacak” diye cevap verdi.

O an içimde bir şey koptu. Aileye söylemedim çünkü babamın tansiyonu var, annem hemen araya girip yine onu korur. Ama artık ben de insanlardan uzaklaştım, harcama yapmıyorum, tatile gitmiyorum, sonra herkes bana “bu kadar para kazanıyorsun, kendine niye yaşamıyorsun” diyor.

Kimse benim başka bir yetişkinin hatalarının taksidini ödediğimi bilmiyor. Daha da ağır olanı, kardeşimi seviyorum ama ona her baktığımda cebimden çıkan parayı görüyorum. Yardım etmekle aptallık arasındaki çizgiyi geçtim mi bilmiyorum. İnsan ailesini zor günde bırakmamalı diyoruz ama aile dediğimiz şey bir insanın sınırsız şekilde hata yapıp diğerinin sürekli bedel ödemesi mi?

Bazen borcun bitmesinden çok, ona duyduğum öfkenin hiç bitmemesinden korkuyorum.