Kayınvalidem yüzünden eşimle boşanmayı düşündüğüm oldu ama bunu söylediğim an herkes beni kötü insan ilan eder diye sustum. Sorun şu ki kadın dışarıdan mükemmel biri gibi görünüyor. Misafir geldi mi sofrası açık, çocuklara bakıyor, hasta olsak çorba getiriyor, doğum gününü unutmaz.

Ama hayatımızın her alanına küçük küçük giriyor. Evde ne pişirdiğimden çocuğu nasıl giydirdiğime, eşimle ne kadar dışarı çıktığımızdan benim ailemi ne sıklıkta gördüğüme kadar her konuda fikri var. Direkt hakaret etmiyor, o yüzden anlatınca insanlar abarttığımı sanıyor.

“Ben olsam böyle yapmazdım”, “bizim zamanımızda gelinler şöyleydi”, “oğlum eskiden böyle değildi”, “çocuk anne tarafına çok gidiyor” gibi cümleler. Bir keresinde arkadaşlarının yanında bana dönüp “bizim oğlan evlenince çok değişti tabii” dedi ve herkes güldü.

Ben de güldüm. Eve gelince ağladım. Eşim “annem öyle kötü niyetli söylemedi” dedi. Zaten problem tam bu, onun annesi ne söylerse söylesin niyet üzerinden savunuluyor, benim hissettiğim şey ise sürekli küçümseniyor. Sonra ben gitmemeye başlayınca bu sefer “gelin oğlumu aileden kopardı” oldum.

Bayram, düğün, pazar kahvaltısı, her şeyde ben sorunlu taraf gibi gösteriliyorum. Eşime annesiyle görüşme demiyorum, asla da demem. Sadece benim yanımda olduğunda beni korumasını istiyorum. Ama o yıllardır “boşver, büyütme” diyerek barışı koruduğunu sanıyor.

Aslında barış falan yok, sadece kavga çıkmasın diye ben susuyorum. Ve insan yıllarca sustuğu zaman bir gün bir fincanın nereye konulduğundan bile patlayabiliyor. Sonra herkes “bu kadar küçük şey için mi” diyor. Kimse o küçücük şeyin arkasında birikmiş yüzlerce cümleyi görmüyor.