Kocamın beni aldattığını düşünmüyorum ama telefonunu kontrol etmeye başladım ve sanırım asıl korktuğum şey onun ihanetinden çok kendi hâlime dönüşmek. Başlangıç çok basitti. Bir gece telefonu masada kaldı, bir kadından mesaj geldi. İş arkadaşıymış.

Mesaj normaldi ama saat gece yarısını geçmişti. Sonra ben takılmaya başladım. İlk başta sadece ismini merak ettim, sonra sosyal medyada buldum, sonra eşimin fotoğraflarını beğenmiş mi baktım, sonra hangi günlerde aynı ofisteler diye düşünmeye başladım.

Bir gün telefonu açık kalınca mesajlara baktım. Açık açık flört yoktu ama çok fazla yazışıyorlardı. İş dışında da konuşuyorlardı, dizi, yemek, patron, hayat, bazen benimle olan meselelerden dolaylı şekilde. Eşim “sadece arkadaş” dedi ve belki gerçekten sadece arkadaş.

Ama ben o günden beri telefona bakmadan duramıyorum. Duşa girdiğinde içimde bir dürtü oluyor. Şifresini biliyorum. Bazen bakıyorum, sonra kendimden tiksiniyorum. Bir gün hiçbir şey bulamayınca rahatlamak yerine “silmiş olabilir” diye düşündüm ve işte o an fark ettim, kanıt aramak artık gerçeği bulmak için değil, korkumu beslemek için olmuş.

Eğer bir şey bulursam yıkılacağım, bulmazsam da ikna olmuyorum. Bu nasıl bir çıkmaz bilmiyorum. Bir yandan onun sınırları aşmış olabileceğini düşünüyorum, diğer yandan ben kesin olarak sınır aştım çünkü özel telefonunu gizlice kontrol ediyorum.

İlişkide güven dediğimiz şey bazen bir kere kırılmıyor galiba, bazen insanın zihninde yavaş yavaş eriyor. En korkuncu da şu: yarın bana bütün hesaplarını açsa bile güvenecek miyim, yoksa bu sefer gizli hesap aramaya mı başlayacağım? Sorun gerçekten onda mı, bende mi, yoksa artık ikimizde birden mi, ayırt edemiyorum.