Ben ailemde herkesin kriz çözen kişisiyim ve artık telefonum çaldığında sevdiğim insanların ismini görmek bile bazen beni geriyor. Yıllardır birinin hastane işi olursa ben giderim, resmi evrak varsa ben hallederim, borç varsa bana sorulur, kavga varsa arabulucu benim, düğün işi, cenaze işi, taşınma işi, araba bozuldu, çocuk okuldan alınacak, herkes beni arar.

İlk başta bundan gurur duyuyordum. “Bana güveniyorlar” diyordum. Sonra fark ettim ki kimse bana “sen nasılsın” diye sormadan doğrudan sorun anlatmaya başlamış. Telefon açılıyor, merhaba bile yok, “şimdi şöyle bir şey oldu”. Bir gün gerçekten kötü durumdaydım, işte problem vardı, param sıkışıktı, kafam darmadağındı.

Aynı gün üç aile ferdinin işini hallettim. Gece eve geldiğimde ağladım ama neden ağladığımı bile anlayamadım. Ertesi hafta birine “bu sefer ben yapamayacağım” dedim. Şok oldu. “Sana ne oldu son zamanlarda” dedi. O cümle bana çok şey anlattı.

Demek ki onların kafasındaki ben, her zaman yapabilen biriydim ve insan olduğumda karakterim değişmiş sayılıyordum. Şimdi biraz mesafe koymaya başladım ve ailem “çok soğudun” diyor. Belki gerçekten soğudum. Ama nedenini kimse sormuyor. Bazen başka bir şehre taşınıp numaramı değiştirsem nasıl olur diye düşünüyorum, kimse benden bir şey istemese.

Sonra suçluluk geliyor çünkü ailemi seviyorum. İnsan sevdiği insanlardan kaçmak isteyebilir mi? Galiba evet. Özellikle senin değerin kim olduğundan çok, ne kadar iş çözdüğünle ölçülmeye başladığında.