Yıllardır evlenmek istemediğim için değil, düğün ve aileler yüzünden evlilikten korktuğumu yeni fark ettim. Sevdiğim biri var ve ilişkim iyi, ama ne zaman konu evliliğe gelse zihnim nikâhtan önce aile savaşlarına gidiyor.

Kim kimi çağıracak, düğün nerede olacak, takı meselesi, kız tarafı ne ister, erkek tarafı ne der, ev eşyasını kim alacak, hangi şehirde yaşayacağız, bayramın ilk günü kimin ailesine gidilecek, anneler birbirine ne dedi, teyzeler ne konuştu... Daha evlenmeden ilişkinin içine onlarca insan girmiş gibi hissediyorum.

Geçenlerde partnerim “istersen sadece nikâh yaparız” dedi, içim rahatladı. Sonra aileler duyunca kıyamet koptu. “Millete ne diyeceğiz”, “bizim hiç mi söz hakkımız yok”, “bir kere evleniyorsunuz”, “ayıp olur”. İşte o “millete ne diyeceğiz” cümlesi beni evlilikten daha çok korkutuyor.

Çünkü bir ömür yaşayacak olan biziz ama en fazla söz sahibi gibi davrananlar başkaları. Daha şimdiden annem partnerim hakkında küçük yorumlar yapıyor, onun ailesi de benim hakkımda yapıyor. Biz ise iki tarafı memnun etmeye çalışırken birbirimize kızmaya başladık.

Bazen düşünüyorum, sevdiğim insanla evlenmek istiyorum ama evliliğin etrafında gelen bütün sosyal paket beni boğuyor. İnsan sırf aileler üzülmesin diye kendi hayatının en özel kararını onların istediği şekilde vermek zorunda mı? Bir yandan gelenekleri önemsiyorum, ailelerin mutlu olmasını istiyorum.

Diğer yandan daha evlenmeden “hayır” diyemezsek evlendikten sonra nasıl sınır koyacağız diye korkuyorum. Belki de düğün sadece bir kutlama değil, iki insanın ailelerine ilk kez “biz artık ayrı bir birimiz” deme sınavı ve ben o sınavdan kalırsak evliliğin geri kalanında sürekli aynı dersi tekrar edeceğimizden korkuyorum.