Annem yıllardır babamdan gizli olarak ablama para veriyor ve ben bunu bildiğim halde sustuğum için kendimi babamı kandırıyormuş gibi hissediyorum. Ablamın eşi iş konusunda çok istikrarsız, bir iş kuruyor batıyor, başka bir işe giriyor bırakıyor, sonra kredi kartları, borçlar, ev kirası derken her seferinde annem yetişiyor.

Başta küçük miktarlarmış, sonra büyümüş. Ben tesadüfen öğrendim. Annem bana yalvararak babama söylemememi istedi çünkü babam daha önce açık açık “artık yardım yok, kendi ayakları üzerinde dursunlar” demiş. Sorun şu ki annem bu parayı kendi kişisel parasından vermiyor, yıllardır birlikte biriktirdikleri paradan veriyor.

Babam emeklilik hesabı yapıyor, evin tadilatını erteleyelim diyor, sağlık için kenarda para olsun diyor, ama hesabın düşündüğü kadar güçlü olmadığını bilmiyor. Ablam ise hâlâ tatil yapıyor, yeni telefon alıyor, çocuklara pahalı şeyler alıyor.

Bir keresinde dayanamadım ve ona biraz harcamalarını azaltması gerektiğini söyledim, bana “senin tuzun kuru, aile geçindirmek nasıl bilmiyorsun” dedi. O an içimden her şeyi söylemek geçti. Ama söylersem annemi de ele vermiş olacağım.

Türk ailelerinde bazen “anne yüreği dayanmaz” denip her şey normalleştiriliyor ama bir yetişkini sürekli kurtarmak gerçekten sevgi mi, yoksa onun hiçbir zaman sonuçlarla yüzleşmemesini sağlamak mı, ben artık ayırt edemiyorum.