Eşimin telefonunu kontrol ediyorum ve bulduğum şeylerden çok, hiçbir şey bulamadığımda bile rahatlayamamam beni korkutuyor. Her şey bir gece geç saatte gelen mesajla başladı. Kadın iş arkadaşıymış. Mesaj aslında normaldi ama saat aklıma takıldı.

Sonra başka mesajları merak ettim. Bir gün telefon açıktayken baktım. Açık bir flört yoktu ama çok sık konuşuyorlardı. İş dışında da sohbet, espriler, bazen bizim tartışmalarımızla ilgili üstü kapalı şeyler. Eşim “arkadaşım” dedi. O kadınla arasına mesafe koyduğunu da söyledi.

Ama bende bir şey bozuldu. Şimdi duş alırken telefonuna bakmak için kendimle mücadele ediyorum. Bazen bakıyorum. Bir şey bulamıyorum ve eskiden olsa rahatlamam gerekirdi, ama aklım “silmiş olabilir” diyor. İşte o an anladım ki artık gerçeği aramıyorum.

Şüphemin doğru çıkmasını ya da tamamen susturulmasını istiyorum, ama hiçbir kanıt ikisini de yapamıyor. Ona güvenmediğim için suçluyorum, sonra kendi davranışımı düşünüp onun mahremiyetini ihlal ettiğim için utanıyorum. Bazen düşünüyorum, ya gerçekten hiçbir şey yapmadıysa ve ben korkum yüzünden evliliği zehirliyorsam?

Ya yaptıysa ve ben safça normal davranıyorsam? Şüphe insanı iki ihtimal arasında bırakmıyor, zamanla ikisini de aynı anda yaşatıyor.