Ailemde yıllardır herkesin sorun çözen kişisi benim ve artık bundan nefret ediyorum. Birinin hastane işi olur beni arar, banka işi olur beni arar, kavga olur beni arar, borç olur beni arar, bilgisayar bozulur beni arar, resmi evrak olur beni arar.

Yıllarca bununla gurur duydum. “Bana güveniyorlar” diye düşündüm. Sonra bir gün fark ettim ki telefon çaldığında ailemin adını görünce mutlu olmuyorum, geriliyorum. Daha açmadan “şimdi ne oldu” diyorum. En acısı da bir ara ben gerçekten kötü durumdaydım.

İşte büyük sorun vardı, kendi evliliğim sıkıntılıydı, param da daralmıştı. Kimse bilmiyordu çünkü herkes bana kendi derdini anlatıyordu. Bir gün kardeşim benden bir iş istedi ve ilk kez “yapamam” dedim. Bana “son zamanlarda sana ne oldu” dedi.

O cümle çok ağır geldi. Demek ki onların gözündeki ben, her şeye yetişen kişiydim. Yetişemediğim an karakterim değişmiş oluyordu. Son zamanlarda hayır demeye başladım ve şimdi “çok soğudun” diyorlar. Belki soğudum. Ama insan sürekli kullanıldığı için değil, sürekli ihtiyaç duyulduğu için de yorulabiliyor.

Bazen başka bir şehre taşınıp hiçbir akrabamın bana kolay ulaşamadığı bir hayat hayal ediyorum ve sonra bunu düşündüğüm için suçluluk duyuyorum.