Kayınvalidem kötü biri değil ama evliliğimin içine öyle yavaş girdi ki ne zaman bu kadar söz sahibi oldu anlayamadım. İlk yıllarda tavsiyeler veriyordu, normal geliyordu. Sonra ev düzeni, yemek, çocukların kıyafeti, hangi doktora gidileceği, hangi okula verileceği, tatilde nereye gidileceği gibi konularda fikri “tavsiye” olmaktan çıktı, neredeyse kararın parçası oldu.

Eşim annesine çok bağlı ve “o kötü niyetle söylemiyor” diyor. Ben de kötü niyetli olduğunu düşünmüyorum. Ama iyi niyet insanın sınır ihlal etmesini otomatik olarak doğru yapmıyor. Bir keresinde çocuğumuzla ilgili verdiğimiz bir kararı eşim biz daha uygulamadan annesine anlatmış, kayınvalidem arayıp beni fikrimden vazgeçirmeye çalıştı.

O an anladım ki bizim evlilikte bazı kararlar iki kişilik değil. Tartışınca eşim bana “annem sonuçta” diyor. Ben de “ben de eşinim sonuçta” demek istiyorum ama bu cümle bile sanki onu seçim yapmaya zorluyormuşum gibi geliyor. Ben annesinden kopmasını istemiyorum.

Sadece kurduğumuz ailede annesinin danışman, benim ise bazen uygulayıcı gibi hissetmek istemiyorum. Evliliği iki kişi yapıyor diyoruz ama bazı evliliklerde sofrada görünmeyen üçüncü bir sandalye hep duruyor.