Maddi olarak ailemin içinde en iyi durumda olan benim ve bu yüzden artık herkes benim paramı ortak kaynak gibi görmeye başladı. Bir kuzen evlenecek, “sen biraz fazla takarsın artık”. Birinin çocuğu üniversiteye gidecek, “dayısı olarak destek olursun”.

Annem bir akrabaya yardım sözü veriyor sonra beni arıyor. Ben gerçekten yardım etmeyi seviyorum, elimden gelirse de yapıyorum, ama fark ettim ki zamanla gönüllü yardım beklentiye dönüştü. Geçen bayram bir yakınıma diğerlerinden daha az para verdiğim için laf arasında “senin durumun iyi aslında” dedi.

O cümle beni öyle sinirlendirdi ki bütün gece düşündüm. İnsan biraz daha iyi kazanıyor diye neden herkes onun gelirine ortak hak gibi bakıyor? Üstelik benim de kredim, gelecekle ilgili planlarım, korkularım var. Dışarıdan maaş görünür, sorumluluk görünmez.

En kötüsü de hayır dediğinde para kaybetmiyorsun sadece, karakter puanın düşüyor. “Eskiden böyle değildin”, “para insanı değiştirmiş”, “akrabalık kalmamış”. Bazen düşünüyorum, insanlara maddi durumunu hiç belli etmemek belki de en huzurlusu, çünkü bazı ailelerde başarın kutlanmıyor, zamanla senden ne kadar pay düşeceği hesaplanıyor.