Kocamın beni sevdiğini biliyorum ama onun yanında kendimi güzel hissetmiyorum ve bu durum özgüvenimi yavaş yavaş bitirdi. Bana doğrudan “çirkinsin” demedi hiçbir zaman. Ama evliliğin başında daha çok iltifat ederdi, dokunurdu, beni görünce fark ederdim.

Yıllar geçtikçe bunlar azaldı. Sosyal medyada baktığı kadınları, dizide beğendiği tipleri görüyorum ve hepsi benden çok farklı. Daha zayıf, daha bakımlı, daha genç görünen insanlar. Ben çocuklardan sonra değiştim, kilo aldım, saçım eskisi gibi değil.

O bana “ben seni seviyorum, kafanda büyütüyorsun” diyor. Belki haklı. Ama bazen hazırlanıyorum, yeni bir şey giyiyorum, hiçbir şey söylemiyor. Sonra bir akşam televizyonda bir oyuncuya “kadın yıllara meydan okuyor” diyor ve ben içimde küçülüyorum.

Bu onun suçu mu emin değilim. Belki de ben kendi yaşlanmamı kabul edemiyorum ve bunu onun bakışlarına yüklüyorum. Ama eşinin yanında görünür hissetmemek garip bir yalnızlık. Dışarıdan başka biri iltifat ettiğinde seviniyorum, sonra neden eşimden duymaya bu kadar ihtiyaç duyduğum için kendime kızıyorum.

Sevildiğini bilmekle arzulandığını hissetmek gerçekten aynı şey değilmiş.