Babamın bizden başka bir ailesi olduğunu öldükten sonra öğrendim ve annem hâlâ bilmiyor.

Tapu işleri için gittiğim bir dairede çıktı. Memur ekrana baktı, bir isim okudu, "bu da kardeşiniz değil mi" dedi. Ben de "evet" dedim. Orada, o masanın önünde, otuz dokuz yaşında, hiç tanımadığım bir adamın kardeşi olduğumu kabul ettim ve çıktım.

İki ay araştırdım. Adam benden dört yaş küçük. Yani babam o çocuk olurken bizimle yaşıyordu, bizim evde akşam yemeğine oturuyordu. Başka bir şehirde, resmî olmayan bir evlilik. Annesi vefat etmiş. Adamın iki çocuğu var.

Annem yetmiş üç yaşında ve kırk altı yıl o adamla yaşadı. Babamın mezarını her ay temizliyor. Geçen ay bana "baban gibi adam yok" dedi, ben de "yok anne" dedim.

Söyleyemem. Söylersem kırk altı yılını geri alamayacağı bir şekilde yıkarım, ve karşılığında ona hiçbir şey vermiş olmam. Kardeşlerime de söyleyemem, çünkü ikisi anneme söyler.

Beni yiyen şey öfke değil. Babama kızamıyorum bile, çünkü adam öldü ve ben onu seviyorum, ve bu ikisini aynı anda taşımak insanı deli ediyor.

Beni yiyen şey şu: bu adam benim kardeşim ve ben onun hayatından sorumlu değilim, ama bir şey hissediyorum. Facebook'ta profilini açtım, kapattım, açtım. Oğlunun fotoğrafına baktım ve babamın çocukluk fotoğrafını hatırladım.

Soracağım şey bu: hiç tanımadığın ama kardeşin olan birine, ailenin tamamını yıkmadan nasıl ulaşılır? Ya da ulaşılmaz mı? Burada benzerini yaşayan var mı.