Beş yıldır kayınvalidemle aynı evde yaşıyorum ve bu evlilik bitecek gibi duruyor, kimse de bunu konuşmuyor.

Gelin geldiğimde "geçici" denmişti. Üst kat boşalınca çıkacaktık. Üst kat 2021'de boşaldı, kiraya verildi, kira kayınvalideme gidiyor, ve biz hâlâ aşağıdayız.

Kötü bir kadın değil. Bunu söylemek zorundayım çünkü anlatınca herkes onu canavar sanıyor. Torunlarına çok iyi. Hastalandığımda çorba yapar. Ama bu evde benim hiçbir şeye karar hakkım yok: perdenin rengine, çocuğun kaça yatacağına, misafire ne ikram edileceğine.

Beş yıl boyunca bir kere "bence şöyle olsun" dedim ve o akşam yemekte sofra buz kesti.

Eşim arada kalıyor. Bana hak veriyor, odada bana hak veriyor, sonra salona çıkıp annesiyle normal konuşuyor. En son geçen hafta "sen biraz alttan al, kadın yaşlı" dedi. Beş yıl alttan aldım.

Benim annem bile bana "sabret, erkek işi değil bunlar" diyor. Kimse yanımda değil.

Ve itiraf edeceğim en çirkin şey: artık eşimi sevdiğim için değil, gidecek yerim olmadığı için kalıyorum. Çalışmıyorum, çünkü çocuk doğduğunda "ben bakarım" denildi ve ben işi bıraktım. Beş yıl önceki o karar şu anda beni bu evde tutan tek şey.

Burada gelin olarak aynı evde yaşayan, sonra çıkan var mı? Nasıl çıktınız? İş mi buldunuz, para mı biriktirdiniz, ne dediniz? Boşanma tavsiyesi istemiyorum, çıkış istiyorum.