Üç yıldır depresyon tedavisi görüyorum ve ailemde tek kişi bilmiyor.

İlaç kullanıyorum. Haftada bir psikoloğa gidiyorum. İşten çıkış saatimi ona göre ayarladım ve eşime bile uzun süre "kursa gidiyorum" dedim, sonra söyledim, o destek oldu.

Ama anneme, babama, kardeşlerime söylemedim ve söyleyemem.

Sebebi tek bir cümle. On yedi yaşındayken mahallede bir çocuk vardı, hastalanmıştı, ve benim babam bir akşam sofrada onun hakkında bir şey söyledi. Ne söylediğini yazmayacağım. O cümleden sonra ben bu evde hasta olunmayacağını öğrendim.

Şimdi otuz dört yaşındayım. Her pazar o eve gidiyorum, çay içiyorum, iyi olduğumu söylüyorum. İlaçlarımı çantada başka bir kutuya koyuyorum çünkü annem bir kere çantamı karıştırdı.

En zoru ilaçlar da değil. En zoru annemin "sen hep güçlüydün" demesi. Bunu bir iltifat olarak söylüyor ve ben o cümleyi duyduğumda otuz dört yıl boyunca neden hiç kimseye hiçbir şey söylemediğimi anlıyorum.

Ve bir şey daha var: iyileşiyorum. Gerçekten iyileşiyorum, üç yıl önceki halimle aynı insan değilim. Ama bu iyileşme ailemin bilmediği bir hayatın içinde oluyor, ve bazen bu bana sahte geliyor — sanki iki tane hayatım var ve asıl olan onların bildiği.

Ailesine hiç söylemeyen var mı burada? Söyleyen oldu mu, ne oldu? Ben bir karar vermeye çalışıyorum.