Depremde ben sağ kaldım, komşum kalmadı, ve o geceyi kimseye anlattığım gibi anlatmadım.

Anlattığım versiyon şu: bina yan yattı, biz balkondan çıktık, komşuları kurtaramadık. Herkes bunu biliyor ve kimse detay sormuyor, çünkü orada olan herkesin bir versiyonu var ve kimse kimseyi sıkıştırmıyor.

Gerçek şu: ses duydum. İlk iki saatte, enkazın o tarafından, bir çocuk sesi duydum. Ben de o sırada kardeşimi çıkarmaya çalışıyordum ve kardeşim benim kardeşimdi. Seçtim. Kimse bana seç demedi, ben seçtim ve o tarafa hiç gitmedim.

Kardeşim yaşıyor. Şimdi Mersin'de, evlendi, mayısta çocuğu olacak.

Ve ben iki yıldır geceleri o sesi duyuyorum. Psikolog gördüm, altı seans gittim, kadın çok iyiydi ve bana "siz imkânsız bir durumda insan olanı yaptınız" dedi. Doğru söylüyor. Hiçbir işe yaramıyor.

Kimseye söyleyemememin sebebi şu: o aileden sağ kalan bir abla var ve biz aynı çadır kentte kaldık, üç ay. Bana çay getirdi. Bana "Allah sizi korudu" dedi.

Benim taşıdığım şey suçluluk değil tam olarak. Suçluluk affedilebilir bir şey. Benim taşıdığım şey bir bilgi: ben kendi kardeşimi seçecek biriyim, ve bunu artık biliyorum, ve bu bilgiyle yaşamak zorundayım.

Aynı geceden kalan biri varsa: siz kendi kararınızla ne yaptınız? Ben affedilmek istemiyorum. Nasıl taşındığını öğrenmek istiyorum.