KPSS'ye yedi kez girdim, yedi kez olmadı, ve artık çalıştığımdan emin değilim.

Otuz bir yaşındayım. İlk girişte seksen beşle çok yakındım, herkes "ilk sene bu çok iyi" dedi. İkincide düştüm. Üçüncüde yükseldim ama atama olmadı. Dördüncüden sonra sayıları saymayı bıraktım.

Sekiz yıl. Sekiz yıl boyunca insanlara "hazırlanıyorum" dedim ve bu cümlenin saygıdan utanca geçişini canlı izledim. Şimdi bir düğünde söylediğimde insanlar dikkatle konuyu değiştiriyor.

Babam emekli, beni o besliyor. Otuz bir yaşındayım ve annem bana sefertası hazırlıyor. Bir kere şikâyet etmediler, bir kere "bırak" demediler, ve işin en zor kısmı bu: eğer "bırak artık" deseler bir bahanem olurdu. Demiyorlar, yani karar benim ve ben kararı vermiyorum.

Kimseye söylemediğim şey: o işi artık istemiyorum. Üç yıldır istemiyorum. İstediğim şey sekiz yılımın boşa gitmemesi, ve boşa gitmemesinin tek yolu kazanmak.

Yani ben geçmişin anlamı için çalışıyorum, gelecek için değil. Ve bunun bir tuzak olduğunu görüyorum ama inmeyi bilmiyorum, çünkü inmek ilk cümleyi kabul etmek demek.

Burada uzun bir şeyi bırakan var mı? Yılları insan kendine nasıl affettiriyor.