Kızım on altı yaşında başörtüsünü çıkardı, ben hiçbir şey demedim ve içim parçalandı — ikisi birden.

Kendi hikâyem şu: ben otuz yaşında taktım, kimse zorlamadı, kendi kararımdı ve on dokuz yıldır huzurluyum. Kızıma hiç baskı yapmadım, bunu gerçekten yapmadım, on dört yaşında kendisi istedi, aldık, taktı.

İki yıl sonra bir sabah çıkardı. Kahvaltıda söyledi, korkmuştu, elleri titriyordu, ve ben ona "senin kararın kızım" dedim ve alnını öptüm. Söylediğim her kelimeye inanıyorum.

Sonra odama gittim ve kırk dakika ağladım.

Niye ağladığımı çözemiyorum ve o yüzden buraya yazıyorum. Allah'tan korktuğum için değil, çünkü bu benim ona verilmiş bir hesap değil. Mahalleden değil — mahalle ne derse der, benim babam da bana bir şeyler demişti.

Sanırım şu: ben kendi hayatımda bulduğum tek şeyi ona veremedim. Ben otuz yaşında bir sakinlik buldum ve kızım onu istemedi, ve bu beni bir anne olarak değil, bir insan olarak reddedilmiş gibi hissettirdi.

Ve bunu ona asla söylemeyeceğim, çünkü söylersem o özgür kararını bana ödetir ve hayatının geri kalanında bana kendini açıklar.

Kocam "geçer" diyor. Kardeşim "zorla" diyor, onunla konuşmayı bıraktım.

Burada benim gibi anneler var mı? Çocuğunuzun sizden farklı bir yere gittiğini görüp susan? Bu nasıl taşınıyor — çünkü ben taşıyorum ama iyi taşımıyorum.