Mahalleden taşındım ve hayatımın en iyi kararıydı, bunu söylemek bile ayıp sayılıyor.

Otuz dört yıl aynı sokakta yaşadım. Doğduğum evin üç kapı ötesinde oturuyordum. Herkes beni biliyordu — bu cümlenin iyi tarafı da vardı, hastalandığımda kapıya yemek gelirdi, çocuğumu okuldan komşu alırdı.

Ama her hareketimin bir izleyicisi vardı. Eşimle tartıştığımızda pencere kapatmayı öğrendik. İşten erken geldiğim gün akşama kadar "hayrola" sorusunu yedim. Babam öldükten sonra taziyeye gelenlerin bir kısmı taziye için gelmedi, bilgi için geldi.

İki yıl önce şehrin öbür ucuna taşındık. Kira daha pahalı, ev daha küçük, iş yerine kırk dakika daha uzak.

Ve ben iki yıldır ilk defa perdeleri açık yaşıyorum.

Komşularımın adını bilmiyorum, ikisi hariç. Markete terlikle çıkıyorum ve kimse ne giydiğime bakmıyor. Annem "orada yabancı gibisiniz" diyor ve haklı, yabancıyız, ve ben o yabancılığı bir ceza gibi değil bir oda gibi yaşıyorum.

Eksik olan şeyler var, yalan söylemeyeceğim. Çocuğum sokakta oynamıyor. Bir acil durumda yanımda kimse yok ve bunu geçen kış hastaneye giderken anladım.

Ama buraya yazmak istedim çünkü ben taşınmayı düşündüğüm iki yıl boyunca sadece "mahalle güzeldir" diyen insanlar duydum. Güzeldir. Ve bazı insanlara göre değildir, ve o insan olmak ayıp değil.