Market kasiyeriyim ve insanların sepetten geri çıkardığı şeyleri sayıyorum.

Dokuz yıldır aynı markette çalışıyorum. Mahalle marketi, büyük zincir değil. Müşterilerin çoğunu tanıyorum, bazılarını çocuklarının adıyla tanıyorum.

Şu iki yılda olan şey şu: insanlar kasaya geliyor, toplam rakamı duyuyor, ve bir şeyi geri veriyor.

Geri verilen şeyler hep aynı. Peynir. Zeytin. Çocuğun istediği bir paket bisküvi. Bir kere bir adam dört kalem aldı, toplamı duydu, iki tanesini geri verdi.

Ben o anı yüz kere yaşadım ve her seferinde aynı şeyi yapıyorum: hiçbir şey demiyorum, poşeti yavaşça kenara koyuyorum, ve başka tarafa bakıyorum. Çünkü bakmak daha kötü.

En zoru yaşlı kadınlar. Bir teyze var, haftada iki kez gelir, hep aynı şeyleri alır, ve her seferinde cebinden bozuk parayı tezgâha döküp sayar. Elimle saymasına yardım ettim bir kere ve o günden sonra gelmedi. İki ay gelmedi. Yanlış bir şey yaptığımı anladım ama hâlâ tam olarak neyi yanlış yaptığımı bilmiyorum.

Benim maaşım da asgari ücret. Benim de alışverişim bu markette, personel indirimiyle. Ben de ayın yirmisinden sonra et almıyorum.

Yani ben onlara yukarıdan bakmıyorum. Ben sadece günde sekiz saat insanların en zor anını izleyen kişiyim ve bunu hiçbir yerde anlatamıyorum, çünkü eve gidince eşim "nasıldı günün" diyor ve ben "normal" diyorum.

Benimle aynı işi yapan var mı burada? Bu şeyi nereye koyuyorsunuz?