Oğlum önümüzdeki ay askere gidiyor ve ben dört aydır her gece haberleri açıp kapatıyorum.

Yirmi iki yaşında. Tek oğlum. Üniversiteyi yeni bitirdi.

Kimseye söylemediğim şey şu: ben korkuyorum ve bu korkuyu gösteremiyorum, çünkü gösterirsem o korkar.

Babası ona nasihat ediyor. Amcası kendi anılarını anlatıyor, gülerek, hep gülerek anlatılan şeyler. Komşular "vatani görev" diyor ve ben de başımı sallıyorum.

Ben de başımı sallıyorum ve içimden tek bir şey geçiyor: nereye düşer.

Gece saat on birde telefonu elime alıyorum, haberlere giriyorum, bir şey arıyorum, ve bulursam uyuyamıyorum, bulamazsam da uyuyamıyorum. Dört ay.

Oğlum geçen hafta mutfakta bana döndü ve "anne sen iyi misin" dedi. Yirmi iki yaşındaki çocuk bana bunu sordu.

Ve ben "tabii iyiyim, heyecanlanıyorum sadece" dedim. Hayatımda söylediğim en beceriksiz yalan.

Bir de şu var ve bunu yazmak çok ağır: ben onunla gurur duymak istiyorum. Gerçekten istiyorum. Her anne gibi kapıdan çıkarken ona bakıp göğsümün kabarmasını istiyorum. Ama benim içimde gurur yok, sadece bir hesap var — kaç ay, kaç gün, ve nereye.

Asker annesi olan var mı burada? Bu ayları nasıl geçirdiniz? Bana "Allah korur" demeyin, onu zaten herkes söylüyor. Bana o ayların içinde ne yaptığınızı söyleyin.