Memleketten gelenler hep bizde kalıyor ve ben artık misafir istemiyorum, ve bunu söylemek bu ailede mümkün değil.

On dört yıldır İstanbul'dayız. Üç artı bir, Esenyurt, iki çocuk.

Hesabını tutuyorum çünkü bir gün birine göstermek istiyorum: geçen yıl evimizde doksan iki gece misafir kaldı. Doksan iki.

Eşimin dayısı tedavi için gelir, on gün. Kuzeni sınav için gelir, bir hafta. Amcasının oğlu iş bakmaya gelir, üç hafta kaldı. Bayramlar ayrı.

Misafir gelince çocuklar salonda yatıyor. Oğlumun sınavı vardı şubatta ve salonda ders çalıştı, çünkü odası doluydu.

Ben çalışıyorum. Sabah altı buçukta çıkıyorum. Misafir olduğu her gece eve gelip yemek yapıyorum, üç öğün, çünkü dışarıdan bir şey getirmek ayıp sayılıyor.

Eşime iki yıl önce söyledim. Bir kere. "Artık yoruldum" dedim. Bana kızmadı, bağırmadı — daha kötüsünü yaptı, üzüldü. "Yani benim ailem gelmesin mi" dedi ve konu kapandı ve o günden beri açılmadı.

Ve en kötüsü şu: ben de köydenim. Ben de bir zamanlar birinin evinde kaldım. Annem de aynı şeyi yapmış, ben hatırlıyorum, ve annem hiç şikâyet etmedi.

Yani ben bu zincirin kırılmasını isteyen ilk kişiyim ve bu beni bencil yapıyor.

Burada benim gibi olan var mı? Bunu nasıl söylediniz ve ne oldu?