Eşime "sen çalışmıyorsun" dedim ve bir yıl geçti ve hâlâ o cümlenin içinde yaşıyoruz.

Geçen eylülde oldu. Para konuşuyorduk, okul masrafları. O bir şey istedi, ben bütçeden konuştum, o "ben de düşünüyorum" dedi, ve ben dedim: "Sen ne düşünüyorsun, sen çalışmıyorsun."

Söyledikten sonra bir saniye içinde anladım.

On altı yıldır evliyiz. Üç çocuk. İlki doğduğunda o muhasebe bürosunda çalışıyordu ve bırakmaya ikimiz karar verdik, ikimiz, ve o karar bu evin temeli oldu. Benim kariyerim o karar sayesinde var.

O gün bana hiçbir şey söylemedi. Kalktı, mutfağa gitti, bulaşıkları yıkadı. Ertesi gün normaldi. Hâlâ normal.

Ama bir şey değişti ve ben bunu anlatacak kelimeyi bulamıyorum. Artık bir şey isterken önce bir şey anlatıyor. "Bugün şunu şunu yaptım, bir de şunu hallettim" diyor, sonra isteyeceğini istiyor.

Ben onu kendi evinde hesap verir hale getirdim. On bir kelimeyle.

Özür diledim. İki kez. İlkinde "önemli değil" dedi, ikincisinde "tamam, geçti" dedi, ve ikisinin de anlamı aynıydı: bir daha açma.

Annem de hiç çalışmadı. Babam da bir gün aynı şeyi söylemişti, ben on yaşındaydım, mutfaktaydım, duydum. Otuz yıl o cümleyi hatırladım ve sonra kendi mutfağımda kendi kadınıma söyledim.

Bu nasıl düzelir? Bir cümle nasıl geri alınır? Çiçekle olmuyor, denedim.